Ég var hin konan

Þegar ég var barn þurfti ég að horfa upp á framhjáhald föður míns og þau sárindi sem þau ollu móður minni. Ég sór þess eið að slíkt myndi aldrei henda mig eða mína eigin fjölskyldu. En áður en ég vissi af var ég sjálf farin að bera stóran hlut ábyrgðar í að rústa lífi annarrar fjölskyldu, ég var hin konan. Þegar ég varð tvítug stóð ég á krossgötum, ég vissi ekki hvað mig langaði að læra og ákvað því að skoða heiminn á meðan ég var að reyna átta mig á því sem ég raunverulega vildi gera í lífinu. Ég réði mig sem au pair hjá velstæðri þýskri fjölskyldu. Húsbóndinn, sem mun kalla Daniel, var yfirmaður hjá virtu fyrirtæki en konan, sem ég mun kalla Önnu, var sérmenntuð í barnalækningum. Börnin voru þrjú, hvert öðru yndislegra. Tvær stúlkur og lítill drengur. Þetta var fyrirmyndarfjölskylda og öll unnu þau hjarta mitt og hug samstundis. Börnin voru yndisleg og ég naut hverrar stundu með þeim. Fljótlega náði ég góðum tökum á þýskunni og eignaðist góðan kunningjahóp. Þar sem ég hafði talsverðan tíma fyrir sjálfa mig hafði ég tækifæri til að kynnast því besta sem skemmtanalíf Berlínar hefur upp á að bjóða. Hjónin göntuðust oft með það að þau myndi ábyggilega aldrei þurfa að láta af mér hendinni þar sem ég myndi nú fljótlega finna mér þýskan kærasta eða eiginmann með þessu áframhaldi. Ég hló með þeim og reyndi að láta sem ég sæi ekki sívaxandi áhuga húsbóndans á mér. Lestu meira um lífsreynslusögu þessarar íslensku konu í tímaritinu Magasín sem fylgir DV í dag.