Ekki auð­velt að skrifa grein sem þessa

Gunnar Axel skrifar afar athyglisverða grein sem hann birti á Vísi í morgun undir fyrirsögninni: „Virðum jafnræði fólks og gerum það sem er best fyrir samfélagið í heild“. Þar greinir hann frá því að hann sé einn af þeim sem þjást af langvarandi eftirköstum þess að hafa veikst af Covid.

Varð algjörlega óvirkur

„Síðan ég lauk störfum sem bæjarstjóri fyrir rúmlega einu og hálfu ári hef ég ekki verið að tjá mig mikið opinberlega um heilsu mína eða heilsutengd málefni almennt,“ segir Gunnar Axel í grein sinni.

Þó að hann hafi nú reynt að gera allt sem í hans valdi stendur til að vinna að bættri heilsu sinni þá hefur hún því miður ekki þróast í rétta átt.

„Líkt og hjá mörgum sem eru að glíma við sama sjúkdóm eða skylda sjúkdóma þá hefur einkennunum fjölgað og heilsan versnað. Þó svo að ég hafi alltaf verið mjög virk manneskja og hreyft mig mikið þá hef ég lítið getað hreyft líkama minn í rúm 2 ár og haft mjög takmarkaða getu til samfélagslegrar þátttöku. Og auðvitað hefur þetta haft umtalsverð áhrif líka á lífsgæði fjölskyldunnar minnar.“

Fólk lendir í félagslegri einangrun fyrr en varir

Gunnar Axel segir í samtali við Vísi að ekki sé auðvelt að skrifa grein sem þessa. Félagsleg einangrun gerist miklu hraðar en fólk átti sig á.

„Fólk getur lent í félagslegri einangrun á nokkrum vikum. Það er áfall að missa heilsuna og það hefur áhrif á sálarlíf fólks,“ segir Gunnar Axelsson sem hvetur hið opinbera til að bæta aðgengi að endurhæfingu og stuðningsþjónustu, sem ráðist af þörfum þessara sjúklinga. Það geti ráðið úrslitum um hvort fólk öðlist bætt lífsgæði, auki getuna til að sinna athöfnum daglegs lífs og stuðlað að þátttöku fólks í samfélaginu.

Gunnar Axel segist því miður hafa orðið var við fordóma, ekki aðeins utan heilbrigðiskerfisins heldur einnig innan. Þetta sé orðið sérstakt áhugamál sitt en hann hefur helgað líf sitt opinberri þjónustu á sveitarstjórnarstiginu, sem aðstoðarmaður heilbrigðisráðherra, bæjarfulltrúi í Hafnarfirði og bæjarstjóri í Vogum. Gunnar metur það svo að þúsundir manna eigi við þennan vanda að etja og munar um minna.