Ís­lenska „ljóskan“ slær í gegn í tísku­heiminum

Fanney Birna flutti til Mílanó í febrúar árið 2024 til að leggja stund á nám við fatahönnun í skólanum NABA, Nuova Accademia di Belle Arti. Þar lærir hún fatahönnun með áherslu á prjónahönnun en hún hefur þegar verið valin til að sýna útskriftarlínu sína á stórum sýningum bæði á Ítalíu og á Spáni. 

Hefurðu búið annars staðar erlendis?

Nei, þetta var í fyrsta skipti sem ég flutti að heiman yfir höfuð. Fram að því hafði ég búið í sama húsinu í Blesugróf frá því að ég fæddist, þannig að þetta var ansi stór breyting.

Hvernig er daglegt líf og hversdagsleikinn úti hjá þér?

Ég er að ljúka þriðja og síðasta árinu mínu og hef því ekki átt mikinn frítíma undanfarið. Þriðja árið er sérstaklega krefjandi því allt árið er í raun eins konar síunarferli fyrir loka-tískusýningu skólans. Við erum um 300 nemendur í árganginum en aðeins þrjátíu fá að sýna lokaverkefnin sín á sýningunni.

Á síðustu önn bjó ég því meira og minna í skólanum frá níu á morgnana til níu á kvöldin. Svo fór ég heim, vann aðeins meira og fór að sofa áður en sami hringurinn hófst aftur daginn eftir.

Í lokin þurftum við að kynna útskriftarlínurnar okkar fyrir dómnefnd sem samanstóð af fólki úr tísku- og atvinnulífinu. Ég er því ótrúlega ánægð og stolt af því að hafa verið valin til að sýna mína línu á loka-tískusýningu skólans. Námið hefur verið mjög krefjandi en á sama tíma ótrúlega skemmtilegt og gefandi, þannig að tíminn hefur liðið hratt.

Hvað er skemmtilegast við lífið úti?

Það skemmtilegasta við lífið hér úti eru klárlega vinir mínir. Ég er ótrúlega þakklát fyrir allt fólkið sem ég hef kynnst. Allir eru svo opnir, skapandi og fullir af innblæstri. Það er líka nánast alltaf hægt að finna einhvern sem er tilbúinn að slást með í eitthvert ævintýri.

En hvað er mest krefjandi?

Ítalski lífsstíllinn hentar mér í raun mjög vel. Ég kann að meta rólegheitin og þá hugmynd að hlutirnir þurfi ekki alltaf að vera svona alvarlegir. 

Það mest krefjandi hingað til hefur því líklega verið að reyna að hjóla í skólann með fjóra mismunandi poka fulla af efnum, garni, bókum og öllu öðru sem fylgir náminu. Það getur orðið svolítið eins og jafnvægislist.

Hvað stendur upp úr frá lífinu úti hingað til?

Ætli það séu ekki fyrst og fremst öll tækifærin sem hafa boðist. Eitt verkefni stendur sérstaklega upp úr en það vann ég í samstarfi við Filson og WP Archivio.

WP Archivio er verkefni á vegum W.P. Lavori in Corso, fyrirtækis frá Bologna sem vinnur með rótgróin og sögufræg vörumerki. Fyrirtækið býr yfir umfangsmiklu safni af sögulegum fatnaði, meðal annars herfatnaði, vinnufatnaði og hversdagsfatnaði frá vörumerkjum á borð við Barbour, Baracuta, Filson og Woolrich.

Við fengum að heimsækja höfuðstöðvarnar og skoða fatnað og muni allt aftur til lok 18. aldar. Eftir heimsóknina fengum við eldri flíkur frá Filson til að endurvinna og skapa eitthvað nýtt úr. Afraksturinn var síðan sýndur á Salone del Mobile eða Milan Design Week, sem er eins konar HönnunarMars Mílanóborgar. Það er klárlega besta vikan til að heimsækja borgina.

Hvaða hverfi er í uppáhaldi og af hverju?

Ég verð að segja Navigli. Það er svona heimahverfið mitt og stendur þess vegna alltaf upp úr, þótt það sé kannski ekki fínasta hverfi borgarinnar. 

Ég fíla afslappaða stemninguna þar og ef maður fer aðeins út fyrir helstu ferðamannagötuna er hægt að finna alls konar litlar perlur.

Uppáhaldskaffihús og veitingastaður úti?

Ég á mjög erfitt með að velja bara einn stað því það er svo ótrúlega margt í boði. Vilji maður fá ekta mílanóskan mat eru litlar trattoríur nánast á hverju horni í eldri hverfum borgarinnar, til dæmis í Brera og Porta Venezia. Minn uppáhalds er Da Giannino l'Angolo d'Abruzzo.

Svo er líka mjög góður kjúklingasamlokustaður með náttúruvín hann heitir Fat Sam. Hann er kannski ekki það fyrsta sem fólk tengir við ítalska matargerð, en hann klikkar aldrei.

Þegar það kemur að kaffi er hægt að fá góðan bolla á nánast hverju horni. En skildi maður vilja setjast niður á huggulegan stað er Pasticceria Cucchi. Sjarmerandi gamalt iconic kaffihús frá 1936.

Hvernig er draumadagur fyrir þig úti?

Draumadagurinn minn myndi byrja á því að vakna án þess að vera með eitthvað sérstakt plan. Ég myndi fara út að hlaupa, hitta vin í kaffi og leyfa deginum svo bara að koma til mín.

Nýlega hef ég haldið mikið upp á að setjast í garð með góða bók eða skissublokk og tónlist. Að skreppa í dagsferð að Como-vatni til að kæla mig niður á heitum degi er líka draumur.

Um kvöldið væri svo gaman að bjóða vinum heim í aperitivo úti á svölum og kíkja síðan saman út á bar.

Hvað finnst þér best við lífið úti?

Mér finnst best hvað lífið er afslappað og spontant. Það er alltaf einhver til í að kíkja út á vit ævintýranna með litlum fyrirvara og mér finnst gott að fólk þurfi ekki að skipuleggja allt langt fram í tímann. Maður leyfir hlutunum frekar að gerast. Þetta reddast yfirleitt.

Hefurðu fundið fyrir heimþrá?

Ekki eins mikið og ég hefði búist við. Auðvitað sakna ég fjölskyldunnar og vina minna en heimþráin kemur helst í byrjun sumars á Íslandi, þegar sólin fer að hækka á lofti og allt fer að lifna við.

Á sama tíma er yfirleitt svo mikið skemmtilegt í gangi hjá mér hér og ég hef verið svo upptekin að það er auðvelt að gleyma sér og njóta þess að vera í núinu.

Hvað er fram undan?

Næst liggur leiðin til Spánar, þar sem mér hefur boðist starf sem fatahönnuður í kvenfatadeild Zöru. 

Ég tók nýlega þátt í keppni fyrir unga, upprennandi fatahönnunarnema og fór til Spánar til að kynna útskriftarlínuna mína. Ég var valin í úrslit ásamt þremur öðrum úr hópi um 3.000 umsækjenda. 

Í viðurkenningarskyni fæ ég síðan að fara til Parísar og sjá sýningu John Galliano á tískuvikunni í París. Það er ótrúlega spennandi tækifæri og ég er mjög spennt fyrir því sem tekur við.

Hvað hefur komið þér mest á óvart við lífið úti?

Það sem hefur líklega komið mér mest á óvart er hversu fljótt maður aðlagast og býr sér til nýtt heimili. Ég fór frá því að hafa búið í sama húsinu alla ævi yfir í að flytja til Mílanó án þess að þekkja nokkurn, en borgin varð furðufljótt kunnugleg.

Það hefur líka komið mér á óvart hvað vináttubönd geta myndast hratt þegar allir eru langt að heiman og í svipuðum aðstæðum. Vinirnir hér hafa í raun orðið eins konar fjölskylda að heiman.

Fyrir algjöra tilviljun lenti ég líka með íslenskri stelpu í bekk sem hafði flutt til Mílanó frá Svíþjóð. Við tengdum strax og erum í dag nánast eins og systur. Í skólanum erum við orðnar þekktar sem „ljóskurnar“ frá Íslandi.

Hefurðu lent í einhverju steiktu eða fyndnu úti?

Já, man nú ekki eftir neinu einstöku í augnablikinu. Mikið af því hefur tengst tungumálinu og því að segja „sì, sì“ af miklu öryggi án þess að hafa í raun hugmynd um hvað manneskjan var að segja. Það hefur oftar en einu sinni endað með því að ég hef samþykkt eitthvað eða fengið eitthvað allt annað en ég hélt.

Svo eru hjólaferðirnar mínar í skólann líka oft frekar steiktar. Ég hef mætt með efni, garn, bækur og hálft stúdíóið hangandi utan á mér og litið meira út eins og farandsölumaður en fatahönnunarnemi.

Sérðu fyrir þér að búa alltaf úti eða kallar Ísland á þig?

Í augnablikinu kalla tækifærin erlendis meira á mig en Ísland og mér finnst líklegt að ég eigi eftir að staldra við erlendis í dágóðan tíma til viðbótar.

Ég fæ þó stóran hluta af innblæstri mínum frá Íslandi, bæði úr náttúrunni, sögunni og handverkinu. Þegar ég kem heim finnst mér sérstaklega gaman að heimsækja báðar ömmur mínar, skoða gamlar ljósmyndir og hlusta á sögur frá því þær voru yngri. 

Slíkar stundir gefa mér oft nýjar hugmyndir og dýpri tengingu við íslenskan menningararf, sem ég tek síðan með mér aftur út í námið og vinnuna.

Heimsóknirnar heim yfir jól og sumartímann skipta mig því miklu máli og gefa mér bæði innblástur og nýja orku.

Ég útiloka alls ekki að flytja aftur heim einhvern tímann. Ísland verður alltaf heima, en akkúrat núna langar mig að nýta þau tækifæri sem bjóðast erlendis, halda áfram að læra og sjá hvert þau leiða mig.