Harry Bretaprins opnar sig um móðurmissinn og erfiðleikana sem fylgdu

Harry Bretaprins hefur nú opnað sig um sorgina sem fylgdi dauða móður hans, Díönu prinsessu. Hann segir að hann hafi í 20 ár reynt að hugsa ekki um dauða móður sinnar en hafi leitað aðstoðar sérfræðings á þrítugsaldri til að greiða úr tilfinningum sínum.

Harry, sem er 32 ára var aðeins 12 ára gamall þegar móðir hans lést árið 1997. Í viðtali við Daily Telegraph segir Harry að hann hafi verið að nálgast þrítugt þegar hann leitaði sér aðstoðar eftir tvö ár af „algerri ringulreið“ og að hann hafi verið nálægt því að brotna niður.

Hann segist vilja ræða um sína fortíð í von um að brjóta upp skömmina sem oft fylgir geðrænum vandamálum.

„Það er óhætt að segja að fráfall mömmu minnar þegar ég var 12 ára, og afneitun á öllum tilfinningum mínum síðustu 20 ár, hefur haft alvarleg áhrif á mig, bæði einkalíf mitt og vinnu,“ segir prinsinn í samtali við Telegraph.

„Ég hef líklega verið nálægt því að brotna niður nokkrum sinnum þegar sorg, lygar og misskilningur hafa sótt á mig úr öllum áttum.“

Hann segist hafa stungið höfðinu í sandinn og neitað að hugsa um móður sína.

„Ég hugsaði að það myndi aðeins gera mig leiðan, hún mun ekki koma aftur. Þannig að ég opnaði ekki á neinar tilfinningar.“

Hann segist hafa verið venjulegur maður á þrítugsaldri sem héldi að lífið væri allt í lagi.

„Síðan í kjölfar nokkurra samtala helltist yfir mig öll þessi sorg sem ég hef aldrei meðtekið og ég áttaði mig á að það var mikið sem ég þurfti að takast á við.“

Hann sagðist hafa leitað sér hjálpar eftir ráð frá bróður sínum, William hertoga af Cambridge, sem sagði litla bróður sínum að hann þyrfti að takast á við sorgina.

Harry fer, ásamt bróður sínum og mágkonu sinni Catherine, fyrir herferðinni „Heads Together,“ sem ætlað er að vekja athygli á geðheilbrigði og er aðal styrktarefni Londonmaraþonsins í ár. 

Prinsinn segir að box hafi hjálpað honum að fá útrás og ráðleggur fólki jafnframt að ræða við sérfræðing, það hjálpi að ræða við einhvern sem maður þekkir ekki.

„Oft er best og auðveldast að tala við sálfræðing eða einhvern sem maður hefur aldrei hitt.“