Ég er reiður öfgafeministi

Ég er reiður þessa dagana, einsog ég er reyndar flesta daga. Nú nýlega var ég reiður yfir umræðum um launabil og punga, hvernig konur eru í minnihluta í íslenskri kvikmyndagerð samkvæmt nýjustu rannsóknum og svo yfir stöðu mála í Bandaríkjunum bara til að nefna nokkur dæmi.

Rót reiði minnar er kannski komin til vegna þess að í bernsku var mér talin trú um að báráttu feminista væri að mestu lokið. Ég trúði því þá að ég væri í jafnasta samfélagi heimsins. Eftir því sem ég varð eldri varð það æ augljósara að ef það væri satt er það heldur lítið til að vera stoltur af; það er opin spurning hvort við séum „Best í heimi“ í þessum málum. Fyrir utan það að við værum þá bara „Skást í heimi.“ 

Baráttan sem þegar hefur verið háð var löng og erfið, öfugt við það sem mér var í fyrstu kennt og þegar ég horfi með hryllingsblendinni gremju til Bandaríkjanna er augljóst að sjá að henni er ekki endanlega lokið og ekki er mjög líklegt að þar verði farið "eftir okkar fordæmi".

Ég er reiður, því að vinsælir skemmtikraftar, stjórnmálamenn sem og aðilar innan menntakerfisins tjá sig á hátt sem ýtir undir úrelt viðhorf um konur og eitraðar karlmennskuhugmyndir. Er það meðvirkni eða áhugaleysi sem gerir þeim kleift að tjá sig svona? Eða eru menn í alvöru sammála málflutningi þeirra?

Það er spurning hvort gerir mig reiðari: þeir sem eru feministar en vilja ekki kalla sig það eða þeir sem kalla sig feminista en eru það eiginlega ekki. Að vera "Jafnréttisinni" er ekki bara að vera fylgjandi einhverju talsvert víðara en feminismi, en felur samt í sér feminisma, það lítur framhjá því að jafnrétti er ekki það sama og jöfnuður: De Jure er ekki De Facto.

Hinir, sem halda að það eitt að kalla sig feminista geri þá að þeim, virðast ekki skilja að aðgerðir verða að fylgja orðræðu, annars er titillinn meiningarlaus. Það er enn svæsnara þegar þeir sem með aðgerðum sínum standa gegn jafnri stöðu kynjana kalla sig feminista.

Enn eitt sem gerir mig reiðan er það þegar fólk heldur því fram að reiðin sé ekki gilt svar við þessum vandamálum. Að reiði mín ógildi skoðanir mínar og viðhorf. Haldi því jafnvel fram að reiðin hindri framgang jákvæðra breytinga. Mótsvarið við þessu er að ég er reiður vegna þess að allt þetta skiptir mig máli; það er eðlilegt og gott að hafa reiðina til að drífa sig áfram í báráttu sem er erfið og löng. Það er ekki rólyndi og málamiðlanir sem færðu okkur lýðræði, það voru hugsjónir og reiði. Það var ekki falleg orðræða eða góðmennska karla sem færði konum kosningarétt; það voru aðgerðir og það var reiði!

Mest er ég samt reiður því mér finnst ég svo valdalaus. Mér finnst ég sjá öll þessi vandamál samfélagsins og vankanta en ég sé ekki hvernig ég get fengið aðra til að sjá það. Hvað eigum við að gera? Hvað getum við gert annað eða betur?

Góð byrjun er að minnsta kosti: Aldrei að gefast upp og aldrei að hætta.

Greinin er hluti af greinaskriftaátaki Jafnréttisnefndar Stúdentaráðs Háskóla Íslands, í tilefni Litlu jafnréttisdaga jafnréttisnefndar SHÍ sem standa yfir dagana 27. febrúar. - 3. mars. Dagskrá má finnahér.