Mikið upp­nám fyrir lítið inni­hald

Það var full ástæða til að endurskoða námsmat við lok grunnskóla. Ráðuneytið hafði sjálft sýnt fram á mikinn mun á einkunnadreifingu milli skóla. Vandinn virtist skýr; hvernig tryggjum við að sama hæfni nemanda sé metin með sambærilegum hætti óháð skóla? Eða vorum við ekki að meta hæfni í samræmi við námskrá heldur að tryggja skiljanlega einkunn óháð því á hverju hún byggði? Skólakerfið dælir út of miklum upplýsingum til foreldra sem fá skilja en vilja vonandi engu að síður.

Þess vegna veldur niðurstaðan nú gríðarlegum vonbrigðum. Vandinn var aldrei hvort einkunnin hét B eða 7 heldur hvort hún þýddi það sama milli skóla og sýndi fram á hæfni. Að skipta bókstaf út fyrir tölustaf tryggir ekki meira samræmi.

Fyrst 1–10. Svo 4–10. Svo bæði en mismunandi.

Ferlið hefur auk þess verið óþarflega ruglingslegt í meira lagi.

• Í ágúst sl. var boðaður einkunnakvarðinn 1–10,
• tæpum tveimur mánuðum síðar er hann orðinn 4–10,
• á meðan áfram má nota 1–10 á einstökum prófum.
• Sama tala getur því haft mismunandi merkingu eftir því hvar hún birtist.

Skýrara kerfi sem þarf að útskýra

Kerfi sem átti að verða skýrara þarf strax töluverðar skýringar.

Undir þessu stendur hæfnimiðað námsmat að verulegu leyti áfram. Raunverulega verkefnið er enn það sama; skýrari matsviðmið, samræmdari túlkun þeirra og að sambærileg frammistaða fái sambærilegt mat milli skóla.

Breytingin sem engu breytir

Eftir miklar yfirlýsingar, óvissu og breytingar á breytingunum stendur því kjarninn eftir. Vandinn var ekki að við kölluðum ósamræmið B. Vandinn var ósamræmið. Að kalla það 7 leysir það ekki. Það sem átti að einfalda og skýra námsmatið varð sjálft að breytingu sem þurfti sífellt að breyta og skýra.

Þegar fagfólkið þarf að bjarga breytingunni

Eins óvönduð vinnubrögð og hægt er að hugsa sér hjá ráðherra og ráðuneyti menntamála meðan Miðstöð menntunar og skólaþjónustu sem reynir að bjarga málum af fagmennsku.

Höfundur er kennari og skólastjórnandi.