Telja Viðlagatryggingu knýja fólk til uppgjafar

Hjónin Diðrik Sæmundsson og Ingileif Kristjánsdóttir hafa frá árinu 2008 barist fyrir því að fá íbúðarhús sitt á Friðarstöðum við Hveragerði bætt að fullu eftir Suðurlandsskjálftann í lok maí það ár. Diðrik hefur lagt á annan tug milljóna í lögfræðikostnað.

Íbúðarhúsið að Friðarstöðum gjöreyðilagðist í jarðskjálftanum og hafa hjónin ávallt haldið uppi þeirri kröfu að húsið yrði bætt að fullu, eða því sem nemur brunabótamati hússins sem er um 22 milljónir króna.

Viðlagatrygging hefur hins vegar haldið öðru fram allan þennan tíma. Nú er svo komið að dómkvaddir matsmenn mátu tjónið á um 13 milljónir króna. Þann úrskurð hafa hjónin Diðrik og Ingileif kært til úrskurðarnefndar.

„Það er nánast ekki hægt fyrir venjulegan launamann að standa í þessu, kostnaðurinn er það mikill,“ segir Diðrik. „Það bjargaði mér að ég átti peninga í erlendum verðbréfum. Það sem verið er að gera er að knýja fólk til að gefast upp með að þvæla málin of mikið. Það gerir enginn við þetta hús eins og það er og ég fullyrði að húsið mitt er meira skemmt en fleiri hús sem greidd voru út að fullu.“

Hulda Ragnheiður Árnadóttir, framkvæmdastjóri Viðlagatrygginga, segir lengd málsins eiga sér eðlilegar skýringar.

„Þetta mál hefur dregist þar sem uppi hefur verið ágreiningur um nær öll megin­atriði málsins. Raunin er sú að stjórnsýslustigin í málum sem þessum eru þrjú; ákvörðun framkvæmdastjóra, úrskurður stjórnar og svo úrskurðarnefnd um Viðlagatryggingu Íslands. Á hverju stjórnsýslustigi eru bæði kynningarfrestir allra ákvarðana og kærufrestir upp í þrjá mánuði. Einnig er hægt að óska eftir frestum í málinu sem tjónþoli kann að hafa nýtt sér,“ segir Hulda Ragnheiður.

„Úrvinnsla matsmanna er tímafrek í svona málum og þá sérstaklega þegar kemur að dómkvöddum mötum. Ég get ekki lagt mat á það hvort þetta mál hafi dregist fram úr hófi, en hver og einn tjónþoli hefur vissulega áhrif á ferlið sjálfur og tímalengd þess.“