Pönk er mjög praktísk lífssýn

Hvernig líkar þér á þinginu, Óttarr?



Ég er nörd og hef gaman af því að kynna mér nýja hluti og ná að skilja eitthvað sem ég skildi ekki fyrir. Að vera á þingi þar sem ólíklegustu málefni samfélagsins detta upp á borð er ákveðinn draumastaður nördsins. Það fer mjög eftir dögum hvernig maður upplifir sig á þingi. Suma daga er uppbyggileg umræða og verið að kryfja og dýpka mál með fjölbreyttum og skemmtilegum hópi fólks en aðra daga kemur upp karp með ásökunum og útúrsnúningum. Þá er eins og sé rifist bara til að rífast. Ég þrífst illa í umhverfi sem ég upplifi ómarkvisst. Þegar sú tilfinning kemur upp líkar mér illa við mig. Það er erfitt að sjá fyrir hvernig stemningin í þinghúsinu verður fyrr en dagurinn hefst og segja má að þingsetan hafi styrkt trú mína á áhrif gangs himintungla á hegðun mannsins.

Kom þér margt á óvart?

Ég hafði fylgst með pólitík eins og hver annar. Þegar maður kemur fyrst inn í salinn sem maður hefur horft inn í gegnum sjónvarpið þá finnst manni hann minni en maður ímyndaði sér. Síðan tók smá tíma að venjast nábýlinu við þingmenn dagsdaglega en það var ánægjulegt. Þingmenn eru endalaust saman og samtölin utan þingsalar geta verið bæði gagnleg og þrælskemmtileg. Að sitja á þingi minnir mig mest á skíðaferðalag eða lúðrasveitarstarf. Maður eyðir mjög miklum tíma með sama fólkinu sem er gaman. Hættan er samt að maður einangrist í þannig aðstæðum og hætti að tengjast út fyrir húsið. Ég finn að það getur auðveldlega gerst.

Þurftir þú að breyta klæðaburði þínum eftir að þú komst á þing?

Síðan ég varð nógu stór til að ganga í fullorðinsfötum hef ég haft unun af jakkafötum þannig að ég þurfti ekki mikla aðlögun. Hins vegar verður maður meðvitaðri þegar maður veit að maður er í beinni útsendingu. Maður gætir sennilega ósjálfrátt betur að snyrtimennskunni, sér í lagi þegar maður á að sitja á forsetastóli.

Hvort er meira stress á þingi eða í borgarstjórn?

Starfið í borgarstjórn, sér í lagi þegar maður er í meirihluta, getur verið mjög yfirhlaðið. Það kom oft upp að maður leit yfir vikuna og var búinn að bóka 40 tíma af fundum og þá átti maður eftir að lesa sér til og undirbúa. Þingstörfin gerast aftur í meiri skorpum og þá er gott að hafa reynslu af tónleikaferðum og þola takmarkaðan svefn og óreglu á máltíðum. En þess á milli nær maður að setja meiri tíma í mál og það er frábært. Hvort tveggja er hins vegar endalaus barátta við að nýta tímann og láta sig dreyma um viðbótarklukkustundir í sólarhringinn.

Hvernig fer saman að vera pönkari og alþingismaður? ?Pönk er mjög praktísk lífssýn þannig að hún nýtist manni vel í stjórnmálum almennt. Pönkið kennir manni líka að horfa gagnrýnum augum á allt, ekki síst á sjálfan sig og taka engu sem gefnu.

Hvaðan ertu og hvernig var æska þín?

Ég var alinn upp í Hafnarfirði og Bandaríkjunum til skiptis þegar foreldrar mínir voru þar við nám. Síðan var ég langdvölum í sveit á sumrin á Fellsströnd í Dölum og um leið og ég kem inn í gamla Fellsstrandarhreppinn lifnar í mér heimamaður. Þegar ég kom fyrst í Dýrafjörðinn náði ég líka tengingu við eitthvert fyrra líf. Finnst ég hvergi eiga eins mikið heima eins og undir vestfirskum fjöllum, nema ef vera skyldi á Manhattan.

Eftir á séð var æskan fjölbreytt og spennandi. Ég upplifði bæði að kynnast og vinna með gömlu fólki sem mundi nítjándu öldina og líka fólki héðan og þaðan úr heiminum. Þegar byltingin í Íran stóð yfir var besti vinur minn í bekknum í Ameríku frá Teheran svo maður tengdi ungur við heimsmálin beint. Mestalla æskuna beið ég óþreyjufullur eftir að henni lyki svo ég gæti farið að ?gera eitthvað?. Ég bý eiginlega við þá óþreyju ennþá.

Hvað gerir þú helst um helgar?

Oftar en ekki reyni ég að bæta mér upp tapaðan svefn og lesa eitthvað ólesið. Velheppnuð helgi er þegar maður kemst eitthvað í músík. Spilerí eða góð æfing yngir mann um nokkur ár.

Býrðu yfir lífsreynslusögu?

Ég er þeirri náttúru gæddur að vera alltaf að bíða eftir lífsreynslu og velti mér ekki mikið upp úr því sem er liðið. En undanfarið hef ég mikið hlustað á svokallað iðnaðarrokk, prog-skotið gæða-popprokk sem var áberandi í Bandaríkjunum og Kanada á árunum fyrir og eftir 1980. Þegar ég var um tvítugt var ég með foreldrum mínum í Urbana Illinois í Bandaríkjunum að heimsækja gamla prófessora föður míns. Einn þeirra hélt garðveislu og þar hitti ég uppkominn prófessorsson sem hafði heyrt af hljómsveitabralli mínu og við tókum tal saman. Þá kom í ljós að hann var snartengdur REO Speedwagon og hafði pródúserað með þeim plötur. Hann dró mig ofan í kjallara hjá foreldrum sínum og fann þar gullplötur og þvíumlíkt dót sem hann hafði sett þar í geymslu og fannst ekkert merkilegt. Þetta þótti ungum bílskúrspönkara stórmerkilegt og til eftirbreytni. Þessi lífsreynsla hefur leitað á mig undanfarið þó hún sé í sjálfu sér ekkert merkileg. Ómerkilegasta reynslan hefur oft mest áhrif á lífið og það er það sem er svo gaman.