Missti af maraþoni

Axel Einar Guðnason, rekstrarstjóri Hjallastefnunnar, varð fyrir því óláni að missa af rástíma í Walt Disney World-maraþoninu í Orlando í byrjun árs. Hann hafði æft fyrir hlaupið síðan í september og ekki misst úr eina æfingu. Hann sleikti sárin í nærliggjandi verslunarmiðstöð með Starbucks í annarri og svínarif í hinni. Hann heldur ótrauður áfram að hlaupa og segir ekki útilokað að hann reyni aftur að ári. 

Axel byrjaði að hlaupa fyrir þremur árum og var fljótur að koma sér í maraþonform. Hann fór í fyrsta maraþonið í apríl í fyrra og var eini Íslendingurinn sem var skráður í Walt Disney World-maraþonið í Orlando í byrjun janúar. Axel segir ferðina hafa einkennst af klúðri, eftir marga streitudaga.

„Við hjónin vorum á leið á ráðstefnu í Flórída helgina eftir. Þegar það lá fyrir fór ég að athuga með hlaup á svæðinu og langaði að nýta ferðina. Það var annað hvort Disney-maraþonið í Orlando eða Mississippi Blues-maraþonið í Jackson sem komu til greina. Hið síðarnefnda hefði þýtt viðbótarferðalag svo Disney-hlaupið varð ofan á.“



Hafði ekki misst úr æfingu

Axel tók þátt í London-maraþoninu í apríl í fyrra og byrjaði að æfa fyrir Disney-hlaupið í september. „Ég æfði samkvæmt prógrammi fjórum sinnum í viku og missti aldrei úr, þrátt fyrir alls kyns veðurfar. Viku fyrir brottför fór yngri dóttir okkar að suða um að koma með. Úr varð að við keyptum flugmiða fyrir hana. Kvöldi fyrir brottför byrjaði sú eldri og við vorum í miklu pati að panta enn einn flugmiða og útvega tilskilin leyfi rétt fyrir flug.“

Allt gekk á afturfótunum

Þegar fjölskyldan var komin í Leifsstöð kom í ljós að dollararnir höfðu gleymst heima. „Þeir lúrðu í nærfataskúffunni minni,“ upplýsir Axel. Þá var fjölskyldan með hangikjöt fyrir frænku í farteskinu og þurfti að fara sérstaka leið í gegnum bandaríska landamæraeftirlitið. „Það þýddi talsverðan aukarúnt og skriffinnsku. Á hótelinu kom svo í ljós að við höfðum gleymt kjötinu í ísskápnum heima. Svona mætti lengi telja og var allur fókusinn af hlaupinu farinn út um þúfur,“ rifjar Axel upp. Hann segir það þó enga afsökun. „Í grunninn var það ég sem lagði allt of seint af stað í hlaupið og hafði ekki haft rænu á að fá leiðbeiningar um hvert ég átti að mæta. Það gerist ekki aftur.“

Hótelið þar sem fjölskyldan dvaldi var tveimur kílómetrum frá rásmarkinu. „Rásmarkið var inni í Epcot, einum Disney-garðinum, en hlaupið er í gegnum fjóra Disney-garða, að því að mér skilst,“ segir Axel með semingi. „Ég lagði af stað um nóttina, enda er ræst eldsnemma, og ætlaði bara að fara stystu leið að rásmarkinu eins og ég er vanur. Fljótlega byrjaði þó vesenið."

Lögreglan var búin að loka öllum aðkomuleiðum og vísaði Axel á aðalinnganginn sem var töluvert langt í burtu enda garðurinn að hans sögn á stærð við Garðabæ. "Umferðin var líka alveg brjáluð enda búið að loka öllum götum vegna hlaupsins. Þarna rann tíminn í raun frá mér. Lokatilraunin var að fara úr bílnum og biðja einn lögregluþjóninn um að hleypa mér í gegn. Því var auðvitað kurteislega hafnað. Þegar ég fór svo að skoða leiðbeiningarnar eftir á sá ég að þátttakendur áttu að mæta við rásmarkið klukkutíma fyrir hlaup. Ég lagði af stað klukkutíma fyrir hlaup svo þetta var í raun dauðadæmt frá upphafi,“ lýsir Axel. Hann var þó fljótur að sjá björtu hliðarnar.



Heyrði skothvellinn í fjarska

„Sorgin varði bara rétt á meðan ég var að labba aftur á hótelið með skottið á milli lappana. Þá heyrði ég í Sollu stirðu, eða einhverri álíka, sem var að hita liðið upp. Svo ómaði auðvitað bandaríski þjóðsöngurinn og byssuskotið þegar hlaupið var ræst. Þar sem ég stóð í einungis kílómetra fjarlægð sá ég líka bjarmann af flugeldasýningunni sem efnt er til í upphafi hlaups.“

Hefði aldrei fengið viðtal í Fréttablaðinu

Axel fór með fjölskyldunni í nærliggjandi verslunarmiðstöð og fékk sér svínarif og Starbucks-kaffi í sárabætur. „Ég huggaði mig við að vera ekki með harðsperrur og keypti mér hlaupasokka til að undirstrika það að ég léti þetta ekki stoppa mig og væri hvergi nærri hættur að hlaupa. Facebook-vinir Axels gátu svo lesið eftirfarandi orðsendingu: „Lagt inn í reynslubankann í dag, framvegis mun ég mæta á réttan stað á réttum tíma. Missti af hlaupinu sem er auðvitað fúlt en ekkert sem Starbucks og Calvin Klein geta ekki læknað. Gengur betur næst."

Axel ákvað strax með sjálfum sér að þetta hefði átt að fara svona. „Ég hefði aldrei fengið viðtal í Fréttablaðinu annars. Það hefði fáum þótt merkilegt ef ég hefði farið þetta hlaup og klárað á þremur og fjörutíu.“



Nýtilkominn áhugi

Axel heldur áfram að hlaupa í öllum veðrum og vindum. Fjölskyldan hyggst flytja tímabundið til Orlando í sumar og segir hann alls ekki útilokað að hann skrái sig til leiks í Disney-hlaupið að ári. „Þá hugsa ég að ég tjaldi í rásmarkinu kvöldinu áður.“

Axel segir ávinninginn af öllum æfingunum sitja eftir og er eðli málsins samkvæmt í fínu formi. Spurður hvort hann hafi alltaf verið í íþróttum segir Axel það fjarri lagi. „Ég var í fótbolta og handbolta í gamla daga en svo byrjaði maður að reykja og drekka og var farinn að safna fáeinum aukakílóum. Ég var gæinn sem svindlaði í öllum skólahlaupum með því að stytta mér leið en svo fullorðnast maður auðvitað. Ég hitti svo gamla íþróttakennarann minn í Flensborgarhlaupi á dögunum. Ég var þarna rauður, móður og másandi og sagði henni að nú væri ég búinn að borga allt svindlið til baka með vöxtum og verðbótum og dráttarvöxtum. Eftir það féllumst við í faðma.“ 



Axel skrifar nýtilkominn hlaupaáhuga helst á gráa fiðringinn. „Ég þakka fyrir að hann sé ekki verri en þetta, Hlaup er frábær hreyfing og ansi ávanabindandi. Er það ekki alltaf þannig að mesta eftirsjáin er að hafa ekki byrjað fyrr?“