Eiginkona múslima grætur stundum vegna fordóma í garð manns hennar

„Við eigum að vera betri en þetta,“ skrifar Ásdís Sigtryggsdóttir, ung kona á Akranesi, í skoðanapistli sem ber heitið Mitt litla, myrka leyndarmál og hefur vakið mjög mikla athygli í dag. Usman, maður Ásdísar, er múslimi frá Pakistan og í pistlinum lýsir hún því hvernig ummæli og hegðun annarra Íslendinga í garð múslima valdi henni áhyggjum og vanlíðan. Hún gráti stundum við tilhugsunina um að fólk úti í bæ hati son þeirra Usman vegna uppruna hans.

Ásdís segir fordóma- og hatursfull ummæli í garð múslima á netinu hafa valdið henni miklum óþægindum þegar hún gekk með barn þeirra Usman, en þá stóðu umræður um byggingu mosku í Sogamýrinn í Reykjavík sem hæst.

„Ég eyddi og eyddi og eyddi út af feisbúkkinu mínu,“ skrifar Ásdís. „Ég tók reglulega hring á „mótmælum mosku“ grúppunni á feisbúkk til að vera viss um að ég ætti enga vini sem styddu þennan málstað. Ég reyndi að passa mig á kommentakerfunum, enda með mikið óþol fyrir hatursorðræðu. En það tókst ekki alltaf. Oftar en ekki sá ég fólk láta útúr sér, undir fullu nafni, á opinberum vettvangi, hið ótrúlegasta. Fólk, sem ég þekkti ekki neitt, var að ráðast á það sem ég unni heitast. Fólk útí bæ var svo fullt af hatri í garð ástvina minna að ég gat eiginlega ekki höndlað það.“

„Er hann nokkuð svona öfga?“

Með pistli sínum, sem birtist fyrst á síðunni fagurkerar.is, birtir Ásdís fjölmörg dæmi um ummæli úr kommentakerfum netmiðla þar sem ófögrum orðum er farið um múslima almennt. Í pistlinum kemur þó fram að ummæli á netinu séu ekki þau einu sem særi, viðbrögð vina hennar og vandamanna á sínum tíma við þeim fregnum að nýr kærasti hennar væri frá Pakistan hefðu verið þannig að hún hætti fljótt að hlakka til þess að kynna hann fyrir þeim.

„Það brást varla, að sama hverjum ég sagði frá, fyrir utan Mömmu og Pabba og Kalla bróður og mjög fáa aðra vini, að svarið var á eina vegu: „Nú, er hann frá Pakistan? Er hann Múslimi?“„Ha, já, já, jú jú, hann er það“ sagði ég, með smá sting í maganum, því ég hafði aldrei verið spurð áður um trúarbrögð annara kærasta minna.

„Nú, er hann nokkuð eitthvað svona öfga?“

„Ha, nei, nei“ sagði ég alltaf og hló vandræðalega og í meðvirkniskasti með fordómum annara reyndi ég svo að réttlæta það að ég ætti svona hræðilega múslimskan kærasta: „Hann er sko meira svona múslimi á menningarlegum forsendum skiluruðu, svona í uppeldinu sjáðu til, hann er rosa lítið trúrækinn.“

Oftast var þetta nóg. Stundum var það þó ekki.“

Ásdís segir að í eitt skipti síðasta sumar hafi kona í afmælisveislu, sem Ásdís kannaðist við, spurt út í nýjan kærasta hennar og er hún frétti að maðurinn væri múslimi sagt: „Það þykir mér leiðinlegt að heyra. Ég treysti ekki múslimum.“

Eru bara að „þora að taka umræðuna“

Pistillinn er skrifaður í kjölfar fregna af því að aukinnar Íslamsfóbíu hafi orðið vart hér á landi í kjölfar hryðjuverkaárásanna í París. Meðal annars fréttar um einstæða móður frá Palestínu sem fékk ekki að leigja íbúð í Reykjavík af því að hún er múslimi.

Ásdís, sem skrifaði BA-ritgerð sína í mannfræði um Íslamsfóbíu á vesturlöndum, segist ekki telja að svona fordómar þættu jafn sjálfsagðir í íslensku samfélagi um til dæmis svart fólk eða Gyðinga.

„En það er einhverra hluta vegna í lagi þegar að fólk talar um múslima. Íslamófóbarnir eru nefnilega bara að „þora að taka umræðuna“ og þeir „láta ekki barnalega fjölmenningarsinna og pólitískan réttrúnað á sig fá,““ skrifar hún. 

„En málið er að þessi „múslimar“ sem þeir eru að tala um eru ekki bara 30.000 ISIS liðar í Sýrlandi og Írak. Þessi múslimar eru maðurinn minn og sonur minn. Þessir múslimar eru frænka mín og konan í næsta húsi. Þessir múslimar eru íslendingar, fæddir og uppaldir á Íslandi. Þessir múslimar eru fólk og fólk á ekki að þurfa að sitja undir hatursáróðri.“

Lesa má pistilinn í heild sinni hér.