"Kemur ekkert annað til greina en að Paul sé á lífi“

Óljósar fregnir um að Bítillinn Ringó hafi staðfest þrálátan orðróm þess efnis að Paul McCartney sé löngu dauður, að hann hafi farist í bílsslysi og staðgengill, Billy nokkur Shears, hafi hlaupið í skarðið, hafa komið flatt uppá Bítlaaðdáendur.

Þessar samsæriskenningar hafa lengi verið við lýði og skotið upp kollinum af og til. Fréttasíðurnar sem um ræðir geta reynst misjafnlega trúverðugar, en það breytir ekki því að orðrómurinn hefur fengið byr undir báða vængi að undanförnu. Og svo virðist sem Paul McCartney hafi fundið sig knúinn til að þræta fyrir það að vera allur, en sú frétt gæti reyndar verið afskaplega varasöm.

Bítlaaðdáendur á Íslandi hafa fylgst forviða með þessum furðulega fréttaflutningi, ekki síst einn helsti Bítlaaðdáandi landsins, Eiríkur Einarsson tónlistarmaður. Þetta kemur honum sérílagi spánskt fyrir sjónir því Eiríkur hefur hitt Paul og verið í samskiptum við hann.

„Ég var alveg viss um að þetta væri Paul, kom ekkert annað í hug. Að vísu þegar þú nefnir þetta þá man ég eftir því að þegar ég hitti hann og hann gekk í áttina til mín, að mér fannst hann eitthvað svo lítill á hæð, og ég hugsaði með sjálfum mér; Þetta er þá hann sjálfur í allri sinni mynd, hann er ekki stærri en þetta! En hann er í sjálfu sér ekkert  lítill, um 1:80 á hæð og ég er náttúrulega 1,87 og virkaði því miklu stærri en hann,“ segir Eiríkur í samtali við Vísi.

En, þrátt fyrir að fram hafi komið könnun á dögunum sem á að leiða það í ljós að trommarar séu greindari en aðrir hljóðfæraleikarar, þá leggur Eiríkur ekki mikinn trúnað á orð hans. Segir hann hafa verið helst til lengi í Gula kafbátnum, og eða að þetta sé einhver Liverpool-húmor.

„Það kemur ekkert annað til greina en að Paul sé enn á lífi og hafi verið alla tíð og líka þessi sem heimsótti okkur,“ segir Eiríkur.

„Fyrir það fyrsta hefði aldrei verið hægt að finna einhvern look-alike með öllum þessum sömu eiginleikum og Paul hafði, örvhentur, sama söngröddin og þessi frábæri lagasmiður svo eitthvað sé nefnt. Þegar ég hitti hann var hann með alla sömu taktana og einkennin í öllu fasi og viðmóti, eins og ég þekkti hann. Og þá líka fyrir hin svo kallaða „dauða hans“ árið 1966. Fyrir mér var þetta eins og að hitta ævafornan vin sem maður gjörþekkti á allan hátt. Þannig að maður lét sér ekkert efast um það á nokkurn hátt um að þetta hafi verið hann.“