Karlar og krabbamein

Nú er hinn árlegi mottumars genginn í garð en hann er notaður til fjáröflunar og umræðu um krabbamein. Það hefur oft hvarflað að mér undanfarin misseri að segja smá reynslusögu til að hvetja karlmenn um fimmtugt til að fara sem fyrst í skoðun. Ef þetta getur ýtt við ykkur er tilganginum náð.

Þetta byrjaði allt það herrans ár 2008 þegar ég var ný orðinn 62ja ára. Ég hafði óvart orð á því við fjölskyldu mína hvað það væri óþægilegt að fara tvisvar til þrisvar sinnum að pissa á næturnar og jafnvel fjórum sinnum og þurfa að mæta hálfþreyttur í vinnuna. Mér var þá bent á að fara strax læknis. Eftir að hafa sagt lækninum frá vandamálinu setur hann upp hanska og fer að þreifa upp í afturendann á mér og segir að það séu óeðlilegar bólgur í blöðruhálskirtlinum og hann verði að senda mig strax í blóðprufur og boðar mig aftur eftir viku til tíu daga.

Þegar að því er komið segir hann mér að svokallað PSA-gildi sé of hátt og að hann hafi pantað tíma hjá þvagfæraskurðlækni til frekari rannsókna. Þegar þangað er komið er ég látinn fara í sýnatöku til frekari rannsókna og læknirinn gefur mér tíma tveimur vikum síðar. Eftir tvær vikur fellur stóri dómurinn; þú ert með krabbamein í blöðruhálskirtli.

Síðan upplýsir hann mig um hvað mér standi til boða; lyfjameðferð, geislameðferð og/eða skurðaðgerð. Eftir smá fróðleik og frekari upplýsingar var ákveðið að ég færi í skurðaðgerð. Þegar heim var komið gerði ég mér fyrst grein fyrir alvarleika sjúkdómsins og hvað orðið „krabbamein“ væri. Ég vil taka fram að ég hef alltaf talið mig frekar hraustan og hef varla orðið misdægurt og gortað af því að hafa aldrei lagst inn á sjúkrahús. Tók því þessum tíðindum með jafnaðargeði.

Farið sem fyrst í skoðun

En þá var komið að því að brjóta odd af oflæti sínu og mæta í aðgerð sem var ákveðin 2. október 2008, þann ágæta mánuð sem líður þjóðinni seint úr minni. Það er skemmst frá því að segja að aðgerðin tókst ekki sem skyldi þar sem krabbameinið var orðið of útbreitt. Ég fór því í aðra aðgerð í desember, síðan 30 sinnum í geislameðferð og svo tvö ár í lyfjameðferð til að ráða niðurlögum eftirstöðva krabbameinsins, þar sem mælingar höfðu sýnt örlítið PSA-gildi. En á seinna árinu í lyfjameðferðinni var það orðið núll. Þá hófst ákveðin ánægja og sigurvíma með árangurinn.

En það stóð ekki lengi því í apríl árið 2012 byrjaði aftur að mælast PSA-gildi (0,7) og hækkaði síðan upp í 5,9 í desember 2012. Var því ákveðið að fara aftur í lyfjameðferð sem hófst í janúar 2013 og yrði út það ár og einnig kom fram að ég yrði með ólæknandi krabbamein það sem eftir lifði. Ég yrði kannski góður í 1-2 ár og svo aftur í lyfjameðferð og svo koll af kolli þar til yfir lýkur.

Ég vil taka fram að ég gerði mér enga grein fyrir því að pissustandið væri eitthvað óeðlilegt, það væri bara hluti af því að eldast og væri því eðlilegt ástand en þar liggur mesta hættan, sérstaklega þegar þekkingin er ekki til staðar en smá þrjóska.

Ágætu karlmenn sem eruð um fimmtugt og jafnvel yngri, hjá þessu hefði verið hægt að komast með því að fara fyrr í rannsóknir svo ekki sé talað um allan andlega og sársaukaþáttinn sem væri efni í aðra grein. Því hvet ég alla karlmenn um fimmtugt og jafnvel yngri að fara sem fyrst í skoðun, þá gæti legið fyrir að allt sé í lagi eða mögulega hægt að grípa strax inn í ef eitthvað væri að.