Sæstrengur og lækkað raforkuverð

Það sem veldur því meðal annars að raforkuverð til heimila er hærra en raforkuverð til stóriðju er þörf heimila fyrir breytilega notkun. Verðið byggir á hámarksnotkun, en ekki á mismunandi notkun. Við borgum þess vegna gjarnan um fimmtán krónur fyrir kílóvattsstund en stóriðjan borgar iðulega í kringum þrjár krónur.

Ef hægt væri að selja rafmagnið um sæstreng þegar við erum ekki að nota það, þá gæti verðið lækkað. Það eina sem þarf að gera er að breyta samningum milli framleiðanda raforkunnar og smásöluaðila. Sæstrengurinn gerir annars konar samning mögulegan, þ.e. samning sem leyfir breytilega notkun. Þannig gefur sæstrengur tilefni til lækkunar raforkuverðs til heimilanna, en ekki til hækkunar.

Fjármögnun sæstrengs er kannski stór tala en miðað við ávinninginn er hún lítil. Þegar einstaklingar kaupa sér húsnæði er greiðslubyrði af hverri milljón gjarnan 4-5 þúsund krónur á mánuði, til 40 ára. 600 megavatta sæstrengur kostar u.þ.b. 350 milljarða. Ef tekið væri lán fyrir sæstreng til Bretlands fyrir 350 milljarða til 40 ára væri greiðslubyrðin 350*4 milljónir = 1,4 milljarðar á mánuði, miðað við íslenska húsnæðislánavexti. Vel má gera ráð fyrir að selja 500 gígavattsstundir á mánuði (miðað við 70% meðal lestun strengsins) svo flutningskostnaðurinn yrði tvær krónur og 80 aurar á kílóvattsstundina. Þar sem verð á raforku í Bretlandi er að jafnaði tvöfalt hærra en hérna getur þetta verið fundið fé.

Svo fáum við arðinn af orkusölunni og mætti þá bæta heilbrigðisþjónustuna og/eða lækka skatta sem því nemur. Svo er ekki verra að stuðla að minni losun gróðurhúsalofttegunda í leiðinni.