Frið um Bessastaði

Vel má fallast á það með Stefáni Jóni Hafstein hér í blaðinu 10. mars sl. að ekki sé heppilegt að kjósa Ólaf Ragnar Grímsson forseta Íslands í sumar. Þótt honum sé margt vel gefið getur hann aldrei orðið annað en í mesta lagi forseti lítils meirihluta þjóðarinnar, síst af öllu eftir atburði síðustu missera. Það sem við þörfnumst hins vegar er samstöðuafl og sameiningartákn, maður sem getur endurvakið þann frið um Bessastaði sem ríkti áður en Ólafur Ragnar fór að búa þar. Það merkir ekki endilega að forseti þurfi að vera kosinn með miklum meirihluta atkvæða, þótt það væri til bóta ef þess væri kostur, heldur að hann verði strax vel viðunandi og fljótlega vinsæll meðal þeirra sem kjósa hann ekki. Vigdís Finnbogadóttir hlaut aðeins þriðjung atkvæða þegar hún var kosin fyrst, en hún ávann sér fljótt álit og virðingu sem gerði hana að sannkölluðum þjóðhöfðingja. Hún reyndist vera rétt val.

Vafalaust geta margir leyst þetta verkefni en ég hef sérstaklega einn mann í huga, og það er Pétur Gunnarsson rithöfundur. Hann hefur aldrei verið virkur í stjórnmálum og er afar ólíklegur til að blanda sér í pólitísk ágreiningsefni. Ég veit ekki einu sinni hvaða flokk hann hefur kosið að undanförnu og hef ekki hugmynd um hvort hann er með eða á móti aðild Íslendinga að Evrópusambandinu. Við Pétur erum engir einkavinir, enda veit ég ekki hvort hann er til í kosningabaráttu; á það verður að reyna. En ég þykist þekkja hann nógu vel til að vita að hann hafi víðsýni til að láta kjörna fulltrúa kjósenda eða kjósendur sjálfa um að taka ákvarðanir um slíkt. Hann er einkar viðfelldinn maður, glaðvær á hljóðlátan hátt og sérstaklega fyndinn eins og þeir vita sem hafa lesið bækur hans um uppvöxt Andra Haraldssonar. En hann getur líka átt til að vera talsvert landsföðurlegur þegar það á við. Hann er rótfastur í íslenskri menningu sem atvinnurithöfundur um áratugi, og hann hefur komið að félags- og stjórnarstörfum, meðal annars sem forseti Rithöfundasambands Íslands. Sömuleiðis skiptir það máli að eiginkona Péturs, Hrafnhildur Ragnarsdóttir prófessor við Menntavísindasvið Háskóla Íslands, mundi ekki sóma sér miður sem húsfreyja á Bessastöðum en Pétur í húsbóndahlutverkinu.