Finnar og forsetar þeirra

Þegar ég var að alast upp í Finnlandi, skrifuðu börn um stjórnskipan landsins í skólaritgerð sinni: „Finnland er lýðveldi og er æðsti stjórnandinn Urho Kekkonen sem er kosinn í forsetaembættið á sex ára fresti."

Nú geta íslensk skólabörn skrifað: „Ísland er lýðveldi og er æðst ráðandi landsins Ólafur Ragnar Grímsson og er hann skipaður í forsetaembættið á fjögurra ára fresti."

Lengi vel var okkur Finnum talin trú um að enginn annar hefði stjórnvisku og gáfur til að stjórna landinu og forða því frá öllum háska. Svo einn daginn kom maður sem bauð honum birginn, sagði: Ég ætla ekki að taka mark á tiktúrum Kekkonens og hans liðs. Og viti menn, það kom í ljós að Kekkonen var ekki ómissandi. Í sjálfu sér skyldi enginn af hverju þessu hafði verið trúað svo lengi.

Í forsetatíð Koivistos, eftirmanns Kekkonens, leið þjóðinni vel og efnahagurinn blómstraði. En Finnar voru líka reynslunni ríkari og breyttu lögunum þannig að enginn einstaklingur getur nú setið lengur en 12 ár í embættinu. Á eftir Koivisto hafa þrír einstaklingar náð kosningu og virðist þeim öllum hafa gengið vel að höndla hlutverkið sitt.