"Hennar hugsun var fyrst og fremst að bjarga pabba sínum"

„Lífið - frá upphafi til enda - það er það sem maður hugsar um." Þetta segir Jón Karl Jónsson en hann féll útbyrðis á Borgarfirði fyrr í vikunni ásamt dóttur sinni. Hrein heppni réði því að feðgingin björguðust. Þau höfðu rekið út fjörðinn í þó nokkurn tíma áður en þeim var bjargað.

Rætt var við Jón í útvarpsþættinum Reykjavík síðdegis á Bylgjunni í dag. Þar lýsir hann aðdraganda atviksins sem og þeim tilfinningum sem berjast um í huga manns þegar að endalokum virðist komið.

Jón segir að þetta hafi verið hræðilega lífsreynsla og að ýmislegt hafi farið í gegnum huga sinn er hann rak rúma tíu kílómetra út fjörðinn. „Þetta virtist vera heil eilífð. Síðustu mínúturnar fóru í það að halda höfðinu hreinu, hugsa um að hreyfa útlimi og muna efir að anda."

Jón varð viðskila við dóttur sínar eftir að hann féll útbyrðis. Stuttu seinna ákvað hún að fara sjálf í sjóinn og reyna að synda að landi. „Hennar hugsun var fyrst og fremst að bjarga pabba sínum."

Blessunarlega voru feðginin í blautbúningum en þau höfðu einmitt rætt um mikilvægi þeirra áður en sjóferðin hófst. „Hún ætlaði reyndar að fara í björgunarvesti. Hún sagði að blautbúningurinn væri svolítið púkalegur. En hún fór þó gallann."

Eftir að hafa rekið rúmlega tíu kílómetra kom þyrla Landhelgisgæslunnar loks auga á Jón. Það var síðan sigmaðurinn sem tjáði honum að dóttir hans væri hólpin. „Þetta var það fyrsta sem hann sagði við mig og þetta var það fyrsta sem ég vildi heyra."

Hægt er að nálgast ótrúlega frásögn Jóns Karls hér fyrir ofan.