Vonast eftir meira öryggi

Lítil stúlka frá Keflavík lést fyrir tíu dögum eftir erfiðleika við fæðingu. Flytja þurfti móður hennar með sjúkrabíl til borgarinnar vegna þess að skurðstofur á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja eru ekki opnar allan sólarhringinn. Foreldrarnir syrgja dóttur sína sárt en segjast vonast til þess að reynsla þeirra verði til einhvers; að öryggi verði bætt fyrir íbúa á Suðurnesjum. Karen Hilmarsdóttir og Einar Hafsteinn Árnason misstu dóttur sína fyrir tíu dögum. Litla stúlkan, sem var nefnd Birgitta Hrönn, átti að koma í heiminn 14. febrúar og gekk meðgangan vel. Þau höfðu reynt lengi að eignast barn og varð Karen þunguð eftir glasameðferð. Aðfaranótt föstudagsins 21. janúar missti Karen legvatnið heima hjá sér og fékk ráðleggingu um að fara á fæðingardeild Heilbrigðisstofnunar Suðurnesja. Þar kom í ljós að höfuð barnsins klemmdi naflastrenginn og þar með lífæð þess. Engin aðstaða var til að bregðast við á staðnum og var Karen því send með sjúkrabíl til Reykjavíkur. Stúlkan þeirra lifði ferðalagið ekki af. Karen og Einar tóku þá ákvörðun að láta ekki reiði stjórna sér og álasa ekki neinum. Einar segir að ljósmóðirin sem hafi sinnt þeim hafi staðið sig eins og hetja og gert allt sem í hennar valdi stóð en ef útkallsvakt hefði verið á skurðstofunni þá sé mögulegt að þetta hefði farið öðruvísi og dóttir þeirra væri kannski á lífi. Sú þjónusta sé ekki fyrir hendi og þau Karen voni að úr því verði bætt eftir þessa reynslu. Karen segist hafa verið full tilhlökkunar á leið sinni á fæðingardeildina en einnig hafi hún fundið fyrir kvíða og spennu þegar vatnið hafi farið. Þegar þau hafi komið á sjúkrahúsið hafi þau verið brosandi út að eyrum því litla stúlkan hafi ætla sér að koma aðeins fyrr í heiminn en áætlað var. Karen segir að um leið og hún hafi verið sett í mónitor og skoðuð hafi komið í ljós að hjartsláttur Birgittu hafi ekki verið eins og hann átti að vera og því hafi kvíða sett að henni. Hún hafi samt hugsað sem svo að þetta væri hægt að laga en um leið og ljósmóðirin hafi tekið upp símann og hringt sjúkrabíl hafi hún fyllst hræðslu enda hafi hún ekki vitað hvað væri að gerast. Hún hafi alls ekki átt von á þessu þar sem meðgangan hefði gengið vel. Karen segir að þegar hún hafi beðið eftir sjúkrabílnum hafi henni þótt tíminn lengi að líða en ljósmóðirin hafi reynt að gera allt sem hún hafi getað. Þá hafi aksturinn eftir Reykjanesbrautinni tekið langan tíma í hennar huga og hún hafi fundið það að það væri meira en lítið að. Karen segir að brunað hafi verið með hana beint inn á skurðstofu, þangað hafi hún farið með þær hugsanir að eitthvað mikið væri að. Það hafi reynst rétt og þegar hún hafi vaknað eftir svæfingu hafi hún vitað hvað hefði gerst, að þau hefðu misst dóttur sína. Ekki er hægt að fullyrða að Birgitta hefði lifað þótt öll aðstaða hefði verið fyrir hendi. Um 40 milljónir kostar að halda uppi sólarhringsvöktum á skurðstofum í Reykjanesbæ en Heilbrigðisstofnunin hefur síðustu ár verið í þriðja sæti yfir fjölda fæðinga á landinu.