Moore gerir allt brjálað

Kvikmyndagerðarmaðurinn og rithöfundurinn Michael Moore er búinn að gera allt snarbrjálað með nýju myndinni sinni Farenheit 9/11 þar sem hann beinir spjótum sínum enn á ný að George W. Bush, forseta Bandaríkjanna. Moore er umdeildur og það er myndin líka en fólk er löngu búið að mynda sér skoðanir á myndinni þó hún hafi ekki verið frumsýnd fyrr en í síðustu viku í Bandaríkjunum. Árás á forsetann Hægri menn eru afar ósáttir við Moore og segja myndina vera "grófa árás á forsetann á stríðstímum" en svo skemmtilega vill til að vinstri menn eru hæstánægðir með myndina og líta á hana sem tímabæra "grófa árás á forsetann á stríðstímum". Andstæðingar Moores hafa lagt sig fram um að grafa undan trúverðugleika hans og segja hann ekki hika við að hnika til staðreyndum til þess að gera hlut Bush sem verstan. Það er sjálfsagt ýmislegt til í þessari gagnrýni en þá má ekki gleyma því að Moore hefur aldrei þóst vera hlutlaus fréttaskýrandi í heimildarmyndum sínum frekar en öðrum verkum. Hann hefur eitt takmark um þessar mundir og það er að koma Bush og ríkisstjórn hans frá. Áróður sem skemmtiefni Tilgangurinn helgar meðalið hjá Moore og árangurinn lætur ekki á sér standa. Farenheit 9/11fær dreifingu á mið risastórar Hollywood hasarmyndir og opnaði í 500 kvikmyndahúsum í Bandaríkjunum og dollararnir rúlla í kassann hjá Moore sem aldrei fyrr. Það fer ekkert á milli mála að Moore er að reka áróður en snilldin í verkum hans felst ekki síst í því að hann klæðir boðskap sinn í hefðbundin búning dægurmenningarinnar með því að skopast að andstæðingum sínum og ganga fram af fólki með því að sýna skelfilega atburði í gráglettnu ljósi. Þetta er framsetningarmáti sem nær til nýrra kynslóða sem hafa alist upp á MTV og tölvuleikjum. Moore þarf svo sem ekkert að réttlæta vinnubrögð sín þar sem hann er í stríði og þegar hann hjólar í andstæðinga sína kemur í ljós að hugmyndafræði hans er ekki svo fjarskyld þankagagni höfuðandstæðingsins í Hvíta húsinu. Menn eru annað hvort góðir eða slæmir í heimsmynd Moores og þegar Bush horfir á heiminn eru menn annað hvort með honum í liði eða á móti. Vinur litla mannsins eða eiginhagsmunapotari? Moore hefur alltaf gert sig út sem sérstakan vin "litla mannsins" og þar liggur helsti veikleiki hans um þessar mundir og andstæðingum hans hefur hægt og bítandi tekist að rífa niður leiktjöldin í kringum hann og þegar gríma mannvinarins fellur virðist skína í hrokafullan eiginhagsmunapotara sem setur sjálfan sig í fyrsta sæti. Breskir blaðamenn hafa verið einna iðnastir undanfarið við að sýna skuggahliðar Moores og sjálfur hefur hann lagt þeim vopnin í hendurnar með tuddalegri framkomu ekki síst á kvikmyndahátíðinni í Cannes þar sem Moore kom að öðru leyti, sá og sigraði og fór heim með Gullpálmann í höndunum. Richard Brooks sendir Moore tóninn í greininni Ég og Michael, feiti, heimski karlinn í The Sunday Times um síðustu helgi og segir farir sínar frá Cannes ekki sléttar. Fyrstu kynni þeirra voru frekar kuldaleg þegar Brooks hitti Moore á veitingastað og falaðist eftir viðtali. "Hann horfði á mig spurnaraugum, jafnvel feitari en myndirnar af honum gefa til kynna, með "Made in Canada" hafnarboltahúfuna sína á höfðinu. "Ég tala ekki við þig," sagði hann með reiðitón í röddinni. "Þú ert á vegum heimsfréttastofu Murdochs." Brooks var meðvitaður um að Moore flokkaði Sunday Times með vondu köllunum en þótti samt nóg um ruddaskapinn en það þarf ef til vill engan að undra þó Moore sé kominn í varnarstöðu þar sem andstæðingar hans sækja að honum úr öllum áttum. Bókin Michael Moore is a Big Fat Stupid White Man er væntanleg en þar beita höfundarnir aðferðum Moores til að sýna fram á hvernig hann notar kvikmyndatökuvélina til að fanga sína mynd af sannleikanum. Þeir segja bókinni ætlað að afhjúpa "rangtúlkanirnar og hræsina sem hafa einkennt allan hans feril." Þá hefur kvikmyndagerðarmaðurinn Michael Wilson lokið við heimildarmyndina Michael Moore Hates America. Þar er einnig tækni Moores beitt þegar kvikmyndagerðarmaðurinn eltir Moore á röndum og reynir að fá hann til að skýra bakgrunn viðhorfa sinna til bandarísks samfélags. Vinsælli en Beckham Fyrrum samstarfsfólk Moores hefur verið dregið framí dagsljósið og fengið til að tjá sig um Moore og einn þeirra hefur þetta um hann að segja: "Hann er erfiðasti maður sem ég hef unnið með. Hann er með peninga á heilanum og er eigingjarnasti og maður sem ég hef unnið með." Andlegt jafnvægi hans er að sögn þessa fyrrum framkvæmdastjóra hjá Moore lítið sem ekkert. "Hann þykir hugsa um litla manninn en það eina sem kemst fyrir hjá honum er hann sjálfur." Auður Moores og skapgerðarbrestir virðast því vera hans helsti akkilesarhæll og hann ætlar að eiga erfiðara með að halda andliti sem góði gæinn á þessum forsendum þar sem eldheitir andstæðingar Bush út um allan heim kippa sér ekki upp við það þó hann hagræði staðreyndum til að koma höggi á forsetann. Þeir sem trúa því að heimurinn verði betri án Bush geta ekki sett vinnubrögð Moores fyrir sig og sjálfur bendir Moore á að kjörsókn í Bandaríkjunum sé svo léleg að það sé beinlínis hættulegt og ætli það sé til sterkari leið til að ná til almennings og vekja hann til umhugsunar en einmitt kvikmynd sem flytur boðskap um leið og hún býður upp á skemmtun? Markaðurinn hefur í það minnsta tekið Moore tveimur höndum og fari svo að einhverjir missi af Farenheit 9/11 í bíó er engin hætta á að fólki gefist ekki tækifæri til að sjá myndina á DVD fyrir forsetakosningarnar í september. Feiti karlinn með derhúfuna er í ham og sennilega má Bush fara að vara sig þar sem Moore nær til fólksins og sem dæmi má nefna að bók Moores Dude Where´s My Country hefur selst í fleiri eintökum en sjálfsævisaga Davids Beckhams í Bretlandi. Staðan eftir árið 2003 var 481.343 eintök gegn 438.175 Moore í hag.