Óskað eftir að­haldi á frasahlið ríkis­stjórnarinnar

Nú þegar fjármálaáætlun ríkisstjórnarinnar er kominn fram er ljóst að ekki er sparað til þegar kemur að tungutaki. Orð , orðasambönd og setningar eins og tekjubreytingar, skattaumbætur, styrking og aðlögun tekjustofna, aukin framlög til sameiginlegra verkefna, aðhald á tekjuhlið og fleira fær að fljúga og merkir í raun fyrst og fremst skatta- og gjaldahækkanir á almenning, fólk og fyrirtæki.

Skattar sjást best í raunhagkerfinu

Þegar skattar hækka er það ekki bara lína í fjárlögum. Það verður minna eftir í vösum fólks. Á þeim stöðum þar sem heimilin eru tengd raunhagkerfinu í gegnum störf í sjávarútvegi, ferðaþjónustu, ýmiskonar iðnaði og landbúnaði skiptir hver hækkun máli. Þegar auðlindagjöld hækka hefur það áhrif á byggðir sem standa á fáum eða jafnvel bara einni atvinnugrein. Það þýður minni fjárfesting í skipum, minni umsvif í höfnum og færri störf.

Þegar erfðafjárskattur er hækkaður snýst það ekki um hið illa auðvald. Það snýst um fjölskyldubú, verkstæði og smærri fyrirtæki sem eiga að flytjast milli kynslóða. Í litlum samfélögum getur slíkur skattur þýtt að eignir þurfi að selja til að standa undir skattinum. Ef það er jöfnuður er það jöfnuður þar sem allir hafa það jafn slæmt.

Landbúnaður og orka þola ekki endalausar álögur

Búskapur byggir á ástríðu, milli vinnu, miklum fjárfestingu og oft lítilli framlegð. Þegar gjöld hækka er ekki svo einfalt að velta því út í verðið. Sama gildir um orkuna. Þegar orkuverð hækkar vegna gjalda, kvaða eða opinberra ákvarðana er það í reynd ekkert annað en óbeinn skattur. Hærra orkuverð leggst á heimilin og á fyrirtækin og þá sérstaklega á þann hluta atvinnulífsins sem þarf mikla orku. Við getum ekki talað um samkeppnishæft atvinnulíf á sama tíma og við hækkum stöðugt kostnaðinn við það sem það byggir á.

Ríkið á að vera fyrir fólkið

Ríkið á að axla ábyrgð þar sem hún skiptir máli, í heilbrigðisþjónustu, samgöngum og orkuöryggi, sérstaklega þar sem vegalengdir eru langar og þjónustan veik. En það að ríkið beri ábyrgð réttlætir ekki sjálfkrafa hærri skatta. Ef allar lausnir hjá ríkinu kalla eftir nýjum skatti, þá er vandinn ekki tekjuskortur heldur skortur á aðhaldi. Ekki aðeins á útgjaldahlið heldur einnig á þeirri hlið sem einkennir þá forræðishyggju sem nú ræður ríkjum á Alþingi. Ég óska því eftir að ef ríkisstjórnin ætlar að hækka skatta að hún segi það berum orðum. Ég kalla því eftir aðhaldi á frasahlið ríkisstjórnarinnar.

Höfundur er varaþingmaður Sjálfstæðisflokksins í Suðurkjördæmi.