Hinn augum ó­sýni­legi skaði

Sár lífsreynsla gufaði aldrei upp. Það gerist ekki.

En með meðvitund og tjáningu er mögulegt að minnka áhrif hennar

Í tilefni dagsins vil ég óska Höllu Tómasdóttur til hamingju með sigurinn og bíð svo og sé hvað áhrif hennar geri í þjóðinni á meðan hún er í stöðunni.

Svo las ég grein Sigurbjargar Jónsdóttur „Getur reiði valdið veikindum“ sem er sat,t en það eru einnig ótal fleiri tilfinningaleg orð sem skaða taugakerfin.

Hinn ósýnilegi skaði sem milljónir einstaklinga hafa lifað og eru að lifa. Atriði sem oft eru mikið frá neikvæðum viðhorfum stjórnmálalegra sem trúarlegra yfirvalda sem settu tóninn. Hin óskráðu lög um þöggun fyrir fólk að lifa formúlur, en ekki samkvæmt eigin innsæi.

Snúa svo blindu auga á afleiðingar þess í vansælum einstaklingum sem fengu ekki rétta aðhlynningu, örvun né bakland.

Þessir skaðar eru til dæmis frá því að foreldrar vildu annarskonar líf en börn og buru. Á þeim tíma höfðu þau ekki fengið þá innri köllun eða þörf fyrir að verða foreldrar og eignast börn.

Þau höfðu látið sig dreyma um starfsframa, eftir að sjá forvera sína í lífi sem þau ætluðu sér ekki að endurtaka.

Enduðu svo í gildrunni vegna algers skorts á kennslu um getnaðarfærakerfin og hvernig væri hægt að vera við stjórn á því. Orka þeirra kerfa og sjálfvirk krafa kom með þeim útkomum að smá kynlífs augnablik leiddu til allskonar mismeðferðar á þeim. Mörg þeirra fengu hótanir, andlegt ofbeldi vegna skorts á getnaðarvörnum og banns á þungunarrofi.

Tilfinningarnar urðu og verða því aldrei samkvæmt því sem hinn hærri heimur orku fyrir tengingar setti fyrir barneignir. Efni og tilfinningar „Long Lost Family“ „Löngu týnd fjölskylda“ staðfesta þetta ótal sinnum á meira en einn veg. Konur sem höfðu ekki viljað gefa börnin sín, en voru neyddar til þess sýndu eina sorg.

Svo var það annað með börn sem komu frá konum sem höfðu ekki náð að verða tilbúnar, eða kannski ekki einu sinni ætlað að verða foreldri, þó að líkami þeirra og kynlífsþörf léti líkama þeirra skapa börnin sem voru gefin. Þær sáu um að þau afkvæmi sem þær höfðu sett í heiminn og gætu leitað, myndu ekki finna þær. Einstaklingar sem fengu aldrei þá tengingu við þau sem komu þeim í heiminn sem sál þeirra var eftir. Það var mjög sárt fyrir þau.

Svo voru og eru það andlegar skipunarárásir sem settu það ferli um að fá að finna þá þrá eða ekki, úr lagi. Sem þá kostaði og kostar margskonar skaða sem aldrei var talað um heldur.

Sársauki ættleiddra barna sem fengu góða ættleiðingar foreldra, vantaði samt þessa tengingu við þau sem höfðu sett þau í heiminn og fengu heilun ef þau náðu að hitta þá einstaklinga. Það er greinilega afl í því öllu sem við sjáum ekki en mannverur vita um þegar það vantar, en þau sem enda með genahópnum en eru ekki velkomin, enda þá með ráðgátu.

Hið þunga þak þungrar orku frá fornöld er að smá lyftast

Við erum að vitna milljónir ungra sem eldri einstaklinga sem hafa kannski flest komið og verið með þeim sem hafa fætt þau í heiminn, en líður ekki það vel hið innra, að þau geta ekki lifað við það sem er í heilabúi þeirra. Svo hverjar gætu ástæðurnar verið?

Sumar gætu verið frá að foreldrar sáu eftir að hafa farið í það hlutskipti, og svo að lífsbaráttan leyfir ekki að eitt foreldri sé heima með barni fyrstu árin, eins og var hægt fyrr á tímum. Það var hægt á Íslandi um aldir og líka fyrir rúmri hálfri öld síðan, en er ekki endilega trygging fyrir fullkominni foreldrun.

Fáir ná því í dag að hafa annað foreldri heima þau árin. Þó að þau hafi þráð að verða foreldrar. En barnið upplifir sig vanrækt hið innra, án þess að vera fært um að tjá það fyrstu árin, og ekki endilega alltaf heldur seinna.

Fræði Thomas Hubl um að erfiðar tilfinningar forvera fari niður kynslóðirnar á ferð frá einu taugakerfi í annað á ýmsan hátt. Er meiriháttar staðfesting sem er svo löngu tímabær að verði viðurkennd staðreynd. Þessi ungmenni sem aðrir voru og eru að lifa þá ósýnilegu en skynjanlegu orku hinnar innri arfleifðar.

Atriði sem ég vissi fyrir meira en hálfri öld síðan að væri tilfellið. Ég vissi samt ekki þá að þær færu niður kynslóðirnar, bara að mínar færu ekki neitt út. Auðvitað skil ég núna við að skoða fyrri kynslóðir mínar hvernig það hefur gerst á einn veg og annan. En þá vildi enginn vildi viðurkenna það sem möguleika að þær erfiðu flygju ekki þá stundina út í himingeyminn og töldu að hrein byrjun hæfist, sem hófst auðvitað ekki. En með tjáningu gætu sumir hafa náð að létta á þeirri innri byrði.

Það myndi hafa verið af því að þau tóku kenningar í samfélaginu algerlega trúanlega, en höfðu ekki það innsæi fyrir sig að skilja það.

Við það að erfiðar tilfinningar sem ekki megi tjá sig um til að létta á menguninni Þá lendir orkan auðvitað líka í orkuhjúpum. Reynsla mín í að skynja slíkt í þeirri heilun sem mér var gefið að veita. Sem varð eftir mína eigin tiltekt í mér um að finna mig. Þá kom sú staðreynd að mér frá mörgum sem komu í heilun, að þegar mannvera hafði dáið með góðan slatta af slíku í fyrra lífi. Þá kemur það með sálinni í næsta líkama. Og það hvort sem viðkomandi nær að átta sig á því þá eða ekki, en þau sem komu til mín vissu að það var einhver byrði þar.

Þá var það mikilvægur hluti af því sem unnið var með. Sem var önnur og dýpri staðfesting á því sem ég hafði vitað áður.

Það er af því að hið innra fer svo til næsta fjölskyldumeðlims. Ástand sem Bessel Van Der Kolk segir líka í bók sinni, sem er núna til með titlinum „Líkaminn geymir allt“. Þó að hann hafi ekki fengið þetta með að það komi niður sálarferðina frá einum líkama til annars.

Smásjáar upplifun og sýn á safninu

Það sem hefur smám saman safnast í taugakerfum, en ekki heilabúinu, getur svo sannarlega orðið mikið safn. Veruleiki sem ég nota orðið hlöss fyrir sem myndrænt tákn, ef hægt væri að vigta þau. En það safn virkar á annan hátt sem orkuleg mengun í taugakerfum og sellum líkamans. Og getur auðvitað virkað sem einskonar þungi í tilfinningum og huga.

Það getur tekið ótal ár að fá botn í öll atriðin. Það gerist bara ef tækifæri kemur til að tjá það sem var upplifað. Það er ef heilabúið nær að fá sögu atriða og fær tækifæri til að byrja að afhlaða og sortera út úr því sem hefur setið í líkama þeirra, hér og þar í taugakerfum.

Margra ára þöggun og tilfinningaleg vanræksla fær ekki afhlaðningu í einni lotu. Það ferli er ansi slungið og fer ekki í gang nema mannveran átti sig á mikilvægi þess að sortera atriðin og finna sjálf sig í ferlinu.

Það kemur þá hugsanlega í gegn um árin. Og þá annaðhvort innan frá á sérstökum augnablikum einhvers sem ýtir á atriði sem líkaminn hefur geymt, en heilinn ekki tengt við. Svo eru það skrif og tjáskipti sem eru það sem leyfir aftöppun innri mengunarinnar. List, málun, tónlist og slíkt gæti líka verið afhlaðning þess.

Kannski að það megi segja í gríni að það ferli sé eins og að rekja upp gamla prjónaða peysu með mjög föstum lykkjum.

Svo er sumt kannski með einhverjum minninga-myndum, en ekki endilega með minningar um nærri allt í lífi sínu. Þó að þungi erfiðra tilfinninga sé að þyngja orku þeirra sem eru líklegri til að lifa við dampaða lífsgleði. Sem er algengt þegar um langtíma bann við tjáningu um eigin reynslu hefur verið krafist.

Atriðin sem hafa sett einstakling úr þeim farvegi sem ætlaður var við komu hans eða hennar til jarðar, hvers eðlis sá einstaklingur kom til að upplifa. Tilgangur eða verkefni einstaklings sem sálin kom í heiminn til að upplifa sem sitt eigið sjálf í lífi sínu, en foreldrar og samfélag hindruðu eða komu í veg fyrir að gæti orðið á meðan það barn var í umhverfi þeirra.

Sumir ná kannski að komast á sína eigin braut með því að flytja í burtu, en fyrir aðra verður það bara afvegaleiðing og viðkomandi einstaklingur aldrei á réttu plani fyrir sig ef hann eða hún neyðist til að verja lífinu í sama umhverfi..

Ofur áherslur á mikilvægi rökhyggjunnar einnar á kostnað innsæis og tilfinninga stíflar margt í mannverum.

Ferlið að læra að skilja allskonar langtíma vanrækslu og höfnun tekur langan tíma. Sem er af því að það gerist ekki nærri allt innan frá. Heldur er það ný þekking og skilningur sem kallar það frá djúpum undirvitundar til röklegs skilnings. Það var grein um það á Google blaðinu á tölvunni í dag 27.maí 2024. Þar sem kemur líka fram, að það taki mörg ár og getur tekið áratugi áður en sá fróðleikur er fyrir framan okkur.

Það er eitthvað æðra vit sem sér um að við fáum það bara í réttum skömmtum sem við köllum á tækifæri til og getum unnið með í það skiptið.

Mannkyn er litríkur hópur með allskonar veganesti.

Höfundur er Íslendingur sem hefur verið búsettur til langs tíma í Ástralíu.