Andhverf afreksstefna

Hjá júdódeild UMFN í Njarðvík geta öll börn æft frítt. Þegar deildin var stofnuð haustið 2010 var að sögn Guðmundar Stefáns Gunnarssonar, stofnanda deildarinnar og þjálfara, lagt upp með að lækka kostnað við íþróttaiðkun barna.

„Það er orðið svo dýrt að stunda íþróttir í dag. Þegar deildin var stofnuð var bærinn að afnema íþróttastyrkinn þannig að við ákváðum að hafa það alveg ókeypis fyrir börn að æfa. Þannig var það þar til styrkurinn kom aftur árið 2013 en þá voru sett æfingagjald hjá okkur upp á fimmtán þúsund krónur sem er jafnhátt styrknum. Með því að hafa þetta svona vonaðist ég til að æfingagjöld myndu lækka í öðrum íþróttagreinum en það hefur ekki gerst,“ útskýrir Guðmundur.

Sprenging í fjölda

Þegar deildin var stofnuð bjóst Guðmundur við að um tíu börn myndu mæta reglulega á æfingar en raunin varð önnur. „Það varð algjör sprenging, þegar mest var voru um 160 manns að æfa hjá okkur. Gegnumstreymið yfir árið er um 140 krakkar en það eru um það bil áttatíu til níutíu krakkar sem æfa reglulega. Ég hef frá byrjun lagt áherslu á að hafa æfingar fyrir bæði kynin og ætla ekki að gefast upp á því. Ég er með stelpuhópa á hverju ári sem fá jafngóða tíma og strákarnir. Auk þess geta allir æft saman, strákar og stelpur og börn og fullorðnir. Það geta allir verið saman en stelpurnar geta líka fengið að vera sér ef þær vilja.“

Guðmundur segir að hjá honum séu börn sem ekki fá íþróttastyrkinn ekki rukkuð um æfingagjöld. „Í flestum bæjarfélögum er styrkurinn bara upp í sextán ára en fyrir mér eru börnin börn alveg þar til þau verða átján ára og þurfa þau því ekki að borga fyrr en þá,“ segir hann og bætir við að þó fái allir iðkendur sendan gíróseðil upp á fimmtán þúsund krónur en ekki sé gengið eftir því að hann sé greiddur.

Spurður að því hvernig deildin standi þá undir sér segir Guðmundur að hún sé rekin með hjálp styrktaraðila. „Það hefur heldur ekki verið mikill kostnaður við þetta. Fyrstu þrjú árin voru til dæmis engin þjálfaralaun sem þurfti að greiða því ég var einn til að byrja með. Flestir þjálfararnir í dag myndu líka þjálfa án launa ef út í það færi en við fáum þjálfarastyrk frá bænum og svo fer allt sem er afgangs í að greiða þeim.“

Óskiljanlegur verðmunur

Ástæðuna fyrir því af hverju hann sé í þessu segir Guðmundur vera aðallega að þetta sé skemmtilegt. „Það er gaman að sjá krakka sem maður hélt að ættu ekki séns, blómstra og bæta sig. Svo getur maður náð taki á þessum yngri og prentað inn í þau góð gildi,“ lýsir Guðmundur en hann gagnrýnir þá afreksstefnu sem ríkir í íþróttaheiminum almennt í dag.

„Það er mikið af krökkum sem ekki er pláss fyrir í íþróttafélögum vegna þessarar stefnu. Hérna áður fyrr var stefnan sú að þeir sem vildu verða góðir í íþróttum höfðu tækifæri til þess en nú hefur hún snúist upp í andhverfu sína, það er skyldumæting á æfingar og ekki hægt að æfa bara tvisvar í viku, það verða allir að vera í þessu af fullum krafti. 

Hjá mér er ekki markmiðið að allir verði atvinnumenn eða meistarar. Samt sem áður urðu allir fimm keppendurnir okkar sem kepptu á Íslandsmótinu meistarar. Ef maður vill verða góður þá æfir maður bara meira og allir eru tilbúnir að hjálpa, þannig var afreksstefnan í gamla daga. Auk þess að gera krökkum erfiðara fyrir að æfa bara til gamans heldur þessi nýja afreksstefna æfingagjöldunum uppi. Það er til dæmis ódýrara fyrir barn að æfa í einkarekinni líkamsræktarstöð með þjálfara hér í Reykjanesbæ en að æfa fimleika og sund. Þær íþróttagreinar eru samt reknar á sama grunni og júdóið hjá mér, þannig að mér finnst skrítið að það sé svona mikill verðmunur.“