Samfylkingin fjarlægst tilgang sinn

Óformlegar umræður flokksmanna innan Samfylkingarinnar beinast meðal annars að því að sameinast Bjartri framtíð. Þetta herma heimildir Fréttablaðsins en einnig að hugmyndir Magnúsar Orra Schram, sem hann lagði fram í aðdraganda formannskjörs í júní, um að leggja flokkinn niður og hefja samtal við aðra flokka um stofnun nýs jafnaðarmannaflokks, séu aftur á borðinu.

Málið hefur ekki verið rætt í stjórn flokksins.

Óskar Steinn Jónínuson Ómarsson, ritari Samfylkingarinnar, segir að fyrst og fremst sé um óformlegar þreifingar flokksmanna að ræða.

„Að mínu viti hefur þessi umræða bara verið hluti af almennri umræðu um hvað gæti mögulega gerst. Að nú þurfi vinstrivængurinn að sameinast.“

Sema Erla Serdar, fyrrverandi formaður framkvæmdastjórnar Samfylkingarinnar, hefur heyrt að hugmyndir um að stokka allt upp séu komnar aftur á kreik.

„Það eru margir sem hafa verið að tala fyrir slíkum hugmyndum. Jafnaðarflokkurinn verður alltaf til, hvort sem hann heitir Samfylkingin eða eitthvað annað. Mér þykja að ýmsu leyti spennandi tímar fram undan og það getur margt gott komið út úr þessu.“

Oddný Harðardóttir sagði af sér formennsku í flokknum í gær til að axla ábyrgð eftir skelfilega útreið flokksins í kosningum á laugardag.

Varaformaður flokksins og nýkjörinn þingmaður, Logi Már Einarsson, er tekinn við sem formaður. Hann hefur ekki heyrt að þessar hugmyndir séu á sveimi.

„Ég mun með opnum hug hlusta á allar gagnrýnisraddir, allar hugmyndir, hvort sem þær eru uppbyggilegar eða ekki og fara svo bara með auðmýkt yfir þær í samstarfi við mína félaga. Það er ekki búið að ákveða neitt. Það eru þúsundir hugmynda sveimandi um himinhvolfið núna sem geta nýst okkur og við munum örugglega grípa þá sem okkur finnst skynsamlegust.“

Vandi Samfylkingarinnar er margþættur. Eiríkur Bergmann, prófessor í stjórnmálafræði við Háskólann á Bifröst, segir málið snúa að kjarna flokksins sem hafi týnst.

„Þeir flokkar sem urðu að Samfylkingunni, sérstaklega Alþýðuflokkurinn, voru meðvitaðir um rót sína í verkalýðsbaráttunni. Inn í flokkinn koma svo fágaðri öfl, ef svo má að orði komast, fólk sem skilur ekki verkalýðsbaráttuna og þann uppruna. Þau fara að trúa því að sú barátta sé liðin tíð og það sé enginn verkalýður lengur. En þetta er alger misskilningur.“

Eiríkur segir þorra þjóðarinnar, alla almenna launþega sem lifa frá mánaðamótum til mánaðamóta, vera hinn íslenska verkalýð.

„Samfylkingin hætti að tala við þetta fólk. Það fór að tala um lýðræðisumbætur, femínisma, umhverfisvernd og svona fínni blæbrigði stjórnmálanna. Allt fín málefni í sjálfu sér en rótin í Samfylkingunni er launabarátta. Barátta alþýðunnar fyrir sínum réttláta skerf í þjóðfélaginu. Í yfirstandandi kosningabaráttu heyrði ég ekki neitt sem minnti á þennan uppruna.“

Fylgi Samfylkingarinnar fór langt niður fyrir það sem talið var kjarnafylgi flokksins. „Fylgið fór meira að segja langt niður fyrir kjarnafylgi Alþýðuflokksins eins. Hvernig er hægt að fara niður fyrir kjarnafylgi? Jú, vegna þess að það er enginn kjarni lengur. Flokkurinn hefur yfirgefið grundvöll sinn,“ segir Eiríkur.