Eiginhandaáritanir og myndatökur

Þrestir, nýjasta kvikmynd Rúnars Rúnarssonar, var frumsýnd á kvikmyndahátíðinni í San Sebastian á Spáni síðastliðið sunnudagskvöld í stærsta kvikmyndahúsi hátíðarinnar og sáu um 2.000 manns myndina á frumsýningunni.

Hópur aðdáenda beið spenntur

„Myndinni var alveg rosalega vel tekið, það stóð þarna fólk í röðum þegar við komum út og vildi fá að spjalla og taka myndir og svona,“ segir Atli Óskar Fjalarson sem fer með aðalhlutverkið í myndinni.

Atli viðurkennir að viðtökurnar hafi komið sér örlítið á óvart en þegar myndinni lauk stóðu allir í salnum á fætur og klöppuðu í fimm mínútur og þegar aðstandendur myndarinnar yfirgáfu salinn höfðu áhorfendur myndað gönguleið úr salnum og út úr bíóhúsinu. Þegar út kom beið eftir honum hópur aðdáenda, flestir þeirra spænskar unglingsstúlkur.„Það voru nokkrar eiginhandaráritanir og nokkrar sjálfur og svona, það var bara gaman,“ segir hann hógvær. „Það var bara svona blanda af báðum kynjum en jú, stelpurnar voru aðallega með sjálfur,“ segir hann og hlær.

Árið 2010 þegar Atli var 16 ára fór hann með aðalhlutverkið í kvikmyndinni Órói og nú nemur hann leiklist í Los Angeles og hefur lokið við eitt ár af þremur. Hann hefur ekki ákveðið hvort hann stefnir á að starfa hér heima eða í útlöndum eftir útskrift. „Ég reyni að hugsa ekki lengra en viku fram í tímann. En ætli það fari svo ekki bara eftir því hvar vinnan er. Ég klára eftir tvö ár þannig að við sjáum bara til.“

Sjónvarp og kvikmyndir heilla meira

Atli hefur bæði gaman af því að leika á sviði og að standa fyrir framan kvikmyndatökuvélina þótt annað heilli meira en hitt. 

„Ég hef rosalega gaman af báðum formunum en sjálfur heillast ég meira af leik fyrir framan myndavélar. En mér finnst alveg afskaplega gaman að setja upp sýningar líka en ég hugsa að í framtíðinni verði ég meira í kvikmyndum og sjónvarpi,“ segir hann og bætir við: „Ætli það sé ekki bara af því að það er hægt að gera hlutina aftur og aftur þar til maður nær þeim fullkomlega. Í leikhúsi er bara einn séns á hverri sýningu, sem er líka gaman en það er öðruvísi. Það er líka svo gaman í bíómynd þegar allt er búið og búið að vinna myndina, þá geta allir hist saman og horf t á fullklárað verk og glaðst yfir því saman. Það er eitthvað „magical“ við það.“

Atli er staddur hér á landi vegna Íslandsfrumsýningar Þrasta á RIFF þann þrítugasta september næstkomandi og svo fer hann út til Los Angeles og heldur áfram í skólanum.  „Ég er bara að einbeita mér algjörlega að skólanum, ég er ekki einu sinni að fara í neinar prufur. Stefni á að standa mig vel og klára skólann og svo kemur bara það sem koma skal eftir það,“ segir hann pollrólegur þegar hann er spurður að því hvort einhver önnur leiklistartengd verkefni séu á dagskrá í bráð.

Stóð kannski í stjörnunum

Þegar Atli er spurður að því hvort hann hafi alltaf stefnt á að verða leikari fer hann að hlæja og svarar: „Alls ekki. Ég ætlaði lengi að verða skurðlæknir. Mamma og pabbi kynntust í Leikfélagi Kópavogs þannig að ég held að það hafi kannski alltaf verið í stjörnunum að ég yrði leikari.“

„Þegar ég var sextán ára og lék í Óróa þá áttaði ég mig á því að þetta væri kannski eitthvað sem ég gæti gert og svo er það alltaf að styrkjast meira og meira. Það er líka eiginlega orðið of seint að verða læknir,“ segir hann léttur í lund að lokum.