Dagar sem við gleymum aldrei

Það er nú skrítið að hugsa til þess í dag en ég hafði nánast aldrei farið á mótorhjól áður en ég ákvað að skella mér í þessa ferð,“ segir Baldur Kristjánsson ljósmyndari, sem fyrr í þessum mánuði ferðaðist um Síle og Argentínu á mótorhjóli ásamt föður sínum Kristjáni Gíslasyni.

Kristján var reyndar einn á ferð í tíu mánaða heimsreisu en Baldur ákvað að koma til móts við hann í Santiago í Síle og taka með honum þennan heillandi áfanga ferðarinnar.

„Ég ákvað seint á síðasta ári að fara í mótorhjólaprófið og láta slag standa. Það slapp til að ég náði að klára síðasta prófið að hausti og svo skall á íslenskur vetur og því gafst mér ekkert tækifæri til þess að æfa mig. Pabbi byrjaði á þessu fyrir tveimur árum og var að fara ferðir hérna heima.

Hann fótbrotnaði reyndar í fyrstu ferðinni en kolféll engu að síður fyrir þessum ferðamáta. Hann fór af stað í fyrra frá Litlu-kaffistofunni og tók síðan Norrænu og byrjaði í Evrópu og fór þaðan til Mið-Austurlanda og Asíu, svo Ástralíu og er núna á ferð um Ameríku.“

„Ég náði svo að troða mér inn í þetta og það er óhagkvæmasta en jafnframt besta ákvörðun sem ég hef tekið um dagana. Við eigum eftir að tala um þetta alla okkar tíð. Þetta var ógleymanlegt. Fólkið þarna er yndislegt, maturinn góður, veðrið gott og náttúran stórkostleg. Það kom meira að segja í tvígang fyrir að ókunnugt fólk gaf sig á tal við okkur og bauð okkur í mat. Fólkið þarna er alveg ótrúlega hlýlegt og gott.“

Ferð þeirra Baldurs og Kristjáns lá frá Santiago til Valparaíso sem er náttúruperla á heimsminjaskrá Unesco. „Þaðan lá leiðin yfir Andesfjöllin sem eru eiginlega eins og Landmannalaugar á sterum og í raun er margt í landslaginu þarna sem minnti okkur mikið á Ísland. Við komum yfir til Mendosa í Argentínu og hjóluðum svo Ruta Forti sem er þeirra Route 66 norður eftir landinu og sáum ótrúlega staði á borð við Salinas Grande og fjölmargt fleira. Þegar við komum aftur yfir landamærin til Síle kvöddumst við og ég tók stefnuna heim á leið en pabbi ætlar að hjóla norður eftir Ameríku allri og enda á austurströnd Bandaríkjanna.“

Baldur og Kristján gáfu sér góðan tíma á ferðalaginu. Byrjuðu hvern dag á hugleiðslustund og svo góðum kaffibolla og leyfðu hverjum degi að þróast umfram það að binda sig við stífa ferðaáætlun. „Þetta var frábært fyrir okkur sem feðga því það er öðruvísi kemistría við þessar aðstæður. Við áttum alveg til að detta í gott trúnó á kvöldin og það var aldrei neitt stress í gangi. Aðalmálið var að njóta ferðarinnar saman.“