Stjórnendavandamál?

Á síðustu árum og áratugum hefur mikið verið fjallað um frammistöðustjórnun. Helstu áherslurnar hafa verið á hvað stjórnendur þurfa að gera gagnvart starfsfólki til að ná fram góðri, eða bættri frammistöðu hjá starfsfólki. Í þessari umræðu eru gjarnan nefnd nokkur lykilatriði sem stjórnendur þurfa að sjá um að séu í lagi. Þetta eru atriði eins og að starfsmaður þurfi að kunna starfið, vita til hvers er ætlast af honum og fá reglulega hvatningu og uppbyggilega endurgjöf. Minna hefur verið rætt um í þessu samhengi að stjórnandinn líti reglulega í spegilinn og skoði hvernig hann er að standa sig sem stjórnandi.

Er hugsanlegt að ef stjórnandi er ekki ánægður með frammistöðu eins eða fleiri starfsmanna að þá sé stjórnandinn kannski ekki að standa sig í sínu hlutverki gagnvart starfsfólkinu. Vanstjórnun (e. under-management), þ.e. að gefa fólki bara fullkomlega lausan tauminn og tala helst bara við það ef eitthvað er að, er ekkert betri en ofstjórnun (e. micro-management) þar sem stjórnandi andar stöðugt ofan í hálsmál starfsfólks og krefur það jafnvel um að bera allt undir sig sem það þarf að gera.

Lítur þú í spegilinn?Stjórnendur þurfa að sinna sínu hlutverki sem stjórnendur, ekki að verja öllum tíma sínum ofan í skurði að grafa heldur fara reglulega upp úr skurðinum og sjá hvort verið er að moka í rétta átt, fylgjast með hvort búnaður er í lagi, hvort starfsfólk starfi við góðar aðstæður, hvort einhver sé ekki að skila sínu hlutverki, hvort einhver sé að standa sig á framúrskarandi hátt og svo framvegis. Án þessarar yfirsýnar er erfitt fyrir stjórnanda að standa sig vel og vera góður í sínu hlutverki.

Ekki vera stjórnandi sem er bara með flott starfsheiti – stattu í lappirnar og taktu ábyrgð á hlutverkinu.

Það besta sem getur komið út úr því er þegar þú, kæri stjórnandi, finnur að starfsfólk þitt er að vaxa og dafna og nær árangri í starfi vegna stjórnunar þinnar en ekki þrátt fyrir stjórnun þína.