Verð vör við Þórberg annan hvern dag

„Ætlarðu að fara að tala um afmælið mitt sem ég ætla ekki einu sinni að halda upp á – af því ég er ekki orðin fimmtíu kíló? Mér finnst náttúrlega óeðlilegt að halda upp á fimmtugsafmæli og vera innan við fimmtíu kíló. Það verður að vera jafnvægi í lífinu,“ segir skáldkonan Didda full glettni þegar ég hringi til að falast eftir afmælisviðtali.

Hún er nefnilega fimmtug í dag, skvísan. Og snýr blaðinu við. „Ég skal alveg spjalla við þig og þú mátt senda ljósmyndara. Ég bý á Grenimelnum í gamalli mjólkurbúð og fiskbúð enda er ekki þverfótandi fyrir draugum hérna. Ég verð vör við Þórberg annan hvern dag, það er nú ekki leiðinlegt!“

Hvað skyldi Didda svo ætla að gera í dag?

„Vesturbærinn er nú svo mikið menningarpleis að auðvitað ver ég afmælisdeginum á hjúkrunar-og partíheimilinu Grund af því að þar er basar. Ég er alltaf með annan fótinn þar til að vera fyrir starfsfólkinu og heimsækja góðan vin minn. Þegar maður hefur náð því að verða fimmtugur þekkir maður orðið svo marga. Þá er maður líka orðinn Íslendingur. Auðvitað er gaman að vera ekki dauður eins og alltaf þegar maður á afmæli. Og heilsan er helvíti fín með.“

Það kemur í ljós í frekara spjalli að í stað þess að halda afmælispartí er Didda á förum til Frakklands á kvikmyndahátíð. Þar er vinkona hennar hún Sólveig Anspach aðalnúmerið.

„Það er verið að fara í gegnum kvikmyndirnar hennar Sólveigar á hátíðinni og af því að ég hef tekið þátt í nokkrum þeirra fæ ég að mæta á staðinn og mæra hana. Það fer ég létt með,“ segir Didda.



„Sólveig er byrjuð að vinna í myndinni sem ég á að vera í næst, fyrri hlutinn gerist í Frakklandi og sá seinni á Íslandi. Það verður vonandi byrjað í apríl en bíómynd er svo skringileg skepna og tekur svo langan tíma. Hún er mikill jaxl hún Sólveig, búin að vera með krabbamein í 22 ár en ég sé það að ef maður er að vinna við það sem stendur hjarta manns næst þá getur maður orðið býsna veikur og samt haft gaman. Við erum heppin að hún vill vera ein af okkur. Og lengi lifi Ísland!“