„Ég ætla að labba aftur, það er alveg á hreinu“

„Ég ætla að labba aftur, það er alveg á hreinu.“ Þetta segir Aðalbjörg Guðgeirsdóttir sem lamaðist fyrir tæpum þremur áratugum. Einu sinni í viku segir hún engu að síður skilið við hjólastólinn og fer í stuttan göngutúr. Hún er sannfærð um að fá göngugetuna aftur og bíður þess að vísindamenn hysji upp um sig buxurnar.

Aðalbjörg hefur verið bundin við hjólastól í tuttugu og sjö ár eða allt frá því að hún slasaðist í hörmulegu bílslysi við Kúagerði í desember árið nítján hundruð áttatíu og sex. Hún var þá rétt rúmlega tvítug.

Meiðsl hennar voru mikil og um leið varð ljóst að Aðalbjörg myndi ekki stíga í fæturna aftur.

Ýmislegt hefur þó breyst á tæpum þremur áratugum. Meðferð á Grensás stendur enn yfir og Aðalbjörg hefur verið unnið að því að setja saman gagnagrunn um aðgengi fatlaðra á helstu ferðmannastöðum landsins.

En þar með er ekki öll sagan sögð. Einu sinni í viku segir Aðalbjörg skilið við hjólastólinn í þrjátíu mínútur og fær að nota rafræna stoðgrind á Grensásdeild.

„Maður verður að halda í vonina, það er það eina sem skiptir máli núna,“ segir Aðalbjörg. „Ég ætla að labba aftur, það er alveg á hreinu. Ég er bara að bíða eftir tækninni. Þess vegna er í þessari græju, þess vegna held ég mér í formi. Ég ætla að vera reiðubúin þegar tæknin loks kemur.“

Stoðgrindin nýtist Aðalbjörgu vegna þess að hún er ekki með fullan mænuskaða. Þessi tækni hentar því ekki öllum enda eru rannsóknir af skornum skammti, auk þess verður að vera raunverulegur möguleiki á aukinni göngugetu.

„Það er alltaf gaman að koma hingað á Grensás. Fæ hér að standa og labba, sem er auðvitað mikill plús.“

„Maður verður alltaf að reyna. Ekki segja að maður geti ekki eitthvað. Maður verður að reyna og komast að því hvað maður getur í raun gert. Maður getur nefnilega gert flest, nema auðvitað gengið í mínu tilfelli.