Af ofbeldi og andlýðræðislegum vinnubrögðum

Eftir að hafa markvisst beitt kennara ofbeldi, með því að skilyrða kjarasamninga við styttingu framhaldsskólanáms og þannig þvingað þá til að kvitta upp á gríðarlega skerðingu til málaflokksins í leiðinni, má heyra menntamálaráðherra fagna málalyktum.

Þannig voru kjarasamningarnir hengdir við óskylt mál sem velflest hugsandi fólk sér að sett er fram í algjöru glóruleysi og af þvergirðingshætti.

Samninginn nefnir ráðherra tímamótasamning og það er sannarlega ekki of dýrt kveðið, því að aldrei áður hefur ríkisvaldið jafn gróflega lítilsvirt mótaðilann í kjaraviðræðum, nema ef vera skyldu áform ríkisstjórnarinnar um að koma í veg fyrir verkfall starfsmanna Herjólfs með lagasetningu.

Hvað er ofbeldi nema það?

Þetta er auðvitað allt á sömu bókina lært og stefnuna orðaði skýrast einn stjórnarþingmaður sem kallaði verkfallsréttinn „stjórnarskrárbundinn rétt til að beita ofbeldi“.

Þannig má snúa öllu á haus. Lýðréttindi skulu að engu höfð þegar þau ganga í berhögg við réttinn til að græða peninga enda eru launþegar í augum ríkisstjórnarinnar ofalinn kálfur.

Aftur á móti mætti halda að útvegsmenn lægju hungurmorða þegar ríkisstjórnin forgangsraðar í þeirra þágu.

Það gerði hún með því að taka milljarða úr ríkissjóði sem annars hefðu farið í Landspítalann, menntakerfið, ríkisútvarpið og í byggingu húss íslenskra fræða, og dæla þeim í útgerðina, sem brást við peningagjöfinni með uppsögnum fjölda sjómanna og heimtar svo að gengið verði fellt, enda gríðarlega hart í ári að fá þó ekki nema þetta.

Útgerðin er vel að merkja tugmilljarða iðnaður sem verður til með nýtingu á auðlind í almannaeigu og á þessu hagnast menn án þess að greiða nokkra rentu af. Og alltaf er tekið úr vösum skattgreiðenda til kavíarkaupa handa fjármagnseigendum.

Svo eru ráðherrar svo uppteknir af því að hamla lýðræðinu að þeir gleyma því að semja um makrílkvóta, á sama tíma og fleiri hafa skrifað undir áskorun til ríkisstjórnarinnar um að fá að kjósa um aðildaviðræður að Evrópusambandinu en kusu Framsóknarflokkinn, og Sjálfstæðisflokkinn raunar líka.

Af þessu vilja ráðherrar ekki heyra. Nú er sú skoðun aftur farin að heyrast úr stjórnarráðinu að það sé beinlínis stórskaðlegt að ríkið haldi úti heilbrigðiskerfi svo þetta þarf ekki að koma neinum á óvart. Sama ríkisstjórn og þykist ætla að leiðrétta skuldir almennings hefur einsett sér að „leiðrétta“ sem mest skuldir hinna ríkustu við samfélagið.

Einn af mörgum liðum í þeirri áætlun eru áform fjármálaráðherra um að koma aftur á bankabónusum eins og tíðkuðust fyrir hrun.

Á meðan vegur forsætisráðherra að lýðræðinu; það er jú sjálfsagt að halda þjóðaratkvæðagreiðslu svo lengi sem niðurstaða hennar er ákveðin af ríkisstjórninni. Hann er óbilgjarn með eindæmum og er ítrekað staðinn að ósannindum.

Gagnrýnendur sína ásakar hann um að rangtúlka öll orð hans vísvitandi og tala niður íslenskt efnahagslíf, sem helst virðist eiga að styrkja með viðskiptasamningum við ríki sem stjórnað er af mafíósum og fasistum, en þeir hagsmunir haldast aftur í hendur við ógeðfelld ummæli ráðherrans um að viðskiptatækifæri felist fyrir Ísland í þeim loftslagsbreytingum sem munu að líkindum hafa miklar hörmungar í för með sér og eru talin hið brýnasta mál fyrir mannkynið að bregðast við ætlum við okkur á annað borð að lifa af 21. öldina.

Þá er ómögulegt að treysta nokkru sem hann segir. Hann sagði aldrei það sem hann sagði í gær og hann tekur ekki einu sinni mark á eigin undirskrift.

Sama hve afglöpin eru rosaleg og spillingin áþreifanleg þá dugar ekki einu sinni lögreglurannsókn til að ráðherrar stígi til hliðar. Það sem með þessari ríkisstjórn á sér stað er ekkert minna en aðför að grunnstoðum samfélagsins: að sjúkrahúsunum, skólunum, háskólunum, fjölmiðlum og menningargeiranum, svo að fjósbitapúkinn megi fitna örlítið meira fyrir næsta hrun sem engum verður um að kenna.

Lygar, andlýðræðisleg vinnubrögð og aukinn ójöfnuður er eini afrakstur þessarar ríkisstjórnar og skyldi þá engan undra að fólk sé búið að fá nóg af störfum hennar.

Lesendur Vísis geta sent inn greinar á ritstjorn@visir.is. Greinunum þarf að fylgja mynd af höfundi.