Margt er skrítið í kýrhausnum

Þegar ég hugsa um íslensk stjórnmál verður mér oft hugsað til þessa málsháttar.

Nú eru kosningar nýafstaðnar og tveir flokkar fengu samtals meirihluta þingmanna. Það er eðlilegt að þessir flokkar hugsi til samstarfs um stjórnarmyndun.

En hvað gerist? Formenn þessara flokka, trúlega í fylgd einhverra aðstoðarmanna, setjast niður í einhverju sumarhúsi einhvers staðar á landinu og ræða stefnumálin. Fréttamenn fá af og til einhverjar ábendingar um hvað sé rætt en allt virðist þetta á léttu nótunum.

Örlögin ráðin

Mér er spurn: er ekki verið að tala um framtíð íslensku þjóðarinnar, er ekki verið að tala um hvernig þjóðin eigi að forðast gjaldþrot næstu fjögur árin? Hvað vorum við að kjósa? Kusum við ekki stjórnmálaflokka eða kusum við bara formennina? Hafa flokkarnir ekki samninganefndir sem koma að stjórnarmyndun?

Ég veit ekki betur en samninganefndir atvinnurekenda og verkalýðsfélaga búi til kjarasamning að loknu verkfalli og að allir viti hverjir sitji í þessum samninganefndum. Fundir þeirra geta verið langir og harðir og tekið heilu næturnar enda er gert ráð fyrir að farið verði eftir þessum samningum.

Með stjórnarmyndun á Íslandi virðist þessu allt öðruvísi farið. Hér setjast einhverjir höfðingjar saman á afviknum stað, hvort sem er úti í Viðey, í Þingvallabænum eða í sumarhúsi einhvers staðar í vorblíðunni og gera samning sem skiptir engu máli því að það ætlar hvort sem er enginn að fara eftir honum. Aðalatriðið er að foringjarnir setji upp sitt fallegasta bros fyrir myndavélarnar þegar þeir standa úti á einhverjum tröppum og tilkynna þjóðinni að örlög hennar séu nú ráðin næstu fjögur árin. Flokkarnir sem að stjórninni eiga að standa munu svo samþykkja sáttmálann án þess að segja múkk því að það er ekki siður á Íslandi að gagnrýna það sem höfðingjarnir segja.

Hnípin þjóð í vanda mun svo halda út næstu árin. Í mesta lagi verður eitthvað bankað á tunnur á Austurvelli en það er aldrei tekið mark á slíku enda ekki ástæða til.

Stjórnmálaflokkur er stefna Alþingi Íslendinga virðist vera furðulegur vinnustaður. Í einfeldni minni hélt ég að að þar sætu fulltrúar fólksins sem væru kosnir til að fylgja þeirri stefnuskrá sem flokkur þeirra lagði fyrir kjósendur. Ég sem kjósandi hef engan áhuga á að kjósa einhverja sérstaka persónu, það eina sem ég get gert með krossinn minn er að setja hann við þá stefnu sem mér er mest að skapi. En stjórnmálaflokkur er fyrir mig ígildi ákveðinnar stefnu. En nú gerist það að alþingismaður skiptir um flokk á miðju kjörtímabili. Hver kaus hann til þess? Á hann ekki frekar að segja af sér ef hann getur ekki fylgt stefnunni lengur?

Það er kannski ekki furða að margir Íslendingar treysta ekki Alþingi.