Jæja, Sighvatur

Ég verð að játa að það fyllir mig andagift að lesa skrif þín. Þú talar undir rós í pistli 3. mars og um Hana sem þú nafngreinir ekki en berð órökstuddum sökum um heimsku (undir rós). Ég geri ráð fyrir að þessi kona sé ein af þeim sem berst ötullega fyrir hagsmunum almennings. Ég ætla að svara þér á sama hátt og segja þér (undir rós) að það fer í taugarnar á mér þegar gamall karlfauskur sem hefur verið á spena hjá hinu opinbera í tugi ára og væntanlega keypt hús sitt með styrk frá sparifjáreigendum gengur fram á sviðið og gagnrýnir samfélagshópa sem hann sjálfur hefur átt þátt í að gera að öreigum. Auðvitað er ég ekki að vísa til þín enda efast ég ekki um að þú hafir þurft að strita í sveita þíns andlitis og í hvert skipti sem þú hefur fengið starf hefur þú verið valinn úr hópi fjölda umsækjenda á grundvelli menntunar og hæfni.

Í fyrri skrifum þínum stillir þú mér inn í fílabeinsturn menntaelítunnar á þeirri forsendu að ég hef lokið við að skrifa doktorsritgerð. Þér að segja, Sighvatur, þá hef ég unnið í frystihúsi, ég hef unnið við umönnunarstörf, þjónað á matsölustað og aflað mér minnar grunnmenntunar sem einstæð móðir tveggja barna erlendis (á verðtryggðum lánum).

Ég hef aldrei fengið starf í gegn um klíkuskap. Ég hef hins vegar þurft að sætta mig við að núverandi forsætisráðherra tæki karlmann fram yfir mig í starf sem hafði í árum talið helming þeirrar menntunar sem ég hef og enga stjórnunarreynslu ólíkt mér. Við sem búum í heimi valdamisvægis og ruddalegra mannréttindabrota þurfum einfaldlega að sætta okkur við það að þeir óverðugu hljóti gullmolana á meðan öðrum er gert að sleikja mylsnuna upp úr gólfinu.

Þú talar um að láta börnin borga. Börnunum hefur þegar verið sendur reikningurinn. Það gerði núverandi ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur árið 2009 þegar hún tók lán upp á nálægt þúsund milljarða til þess að fylla gjaldeyrisvarasjóðinn sem útrásarvíkingar höfðu tæmt árið áður. Skömmu eftir hrun gengu sögur um það hvernig Davíð Oddsson hefði sett hundruð milljarða inn í Kaupþing skömmu fyrir hrun og að skömmu síðar hefði allur gjaldeyririnn horfið af landi brott. Ég efa ekki að þú sért í nokkrum vandræðum með að ganga úr skugga um þetta með lestri gagna á síðu Seðlabankans frá umræddum tíma. Þetta mál hefur verið rækilega þaggað niður eftir hrun með dyggri þjónustu núverandi ríkisstjórnar. Einnig var gengi krónunnar híft upp í skamman tíma nokkrum dögum eftir hrun og það hefur ekki verið afhjúpað hverjir notuðu þessa daga til þess að koma fjármagni úr landi.

En reikningurinn hefur, eins og fyrr segir, verið sendur börnunum. Gjaldeyrisvarasjóðurinn sem tekinn er að láni þjónar því hlutverki að vekja traust á krónunni, þ.e halda uppi gengi hennar gagnvart erlendum gjaldmiðlum. Þetta skilar lægra vöruverði á innfluttum vörum. Hinir efnameiri, spurning hvort þú tilheyrir þeim hópi, sem kaupa gjarnan innfluttar vörur og ferðast til útlanda eru því að gera það á kosnað barna okkar. Því einhver verður að endurgreiða höfuðstólinn af erlendum lánum að því marki sem gjaldeyrisvaraforðinn rýrnar.

Ég er ein af þeim sem hef gert kröfu um leiðréttingar, ekki bara á skuldastöðu heimilanna heldur einnig á því kerfi sem notað er til þess að færa eignir kerfisbundið af heimilum og yfir á fjármagnseigendur. Þetta kerfi stenst ekki stjórnarskrá. Ég er þó ekki að tala um eigin skuldamál undir rós því að nokkuð langt er síðan ég keypti fasteign síðast. Ég var þó ein af þeim sem lenti í klóm Framsóknarflokksins þegar hann hækkaði fasteignamatið umfram vísitölu án þess að fyrir því væri lagaheimild og þurrkaði þar með út vaxtarbæturnar sem mér bar að fá. Þetta setti áætlanir mínar úr skorðum en ég er varkár í fjármálum, hafði gert áætlanir og reiknaði með að ráðherrar þyrftu að fara að lögum eins og annað fólk.