Ætlum við að hafa eitthvað að segja?

Að líta í eigin barm er oft erfiðara en að gagnrýna aðra. Það er hugsanlega ástæða þess að mörg okkar velja að sitja heima frekar en að láta til okkar taka í hinum ýmsu málum, s.s. stjórnmálum. Við kjósendur teljum málefnin eiga það til að fara miður vel í höndum hinna „útvöldu“, sem við teljum oft á tíðum ekki í takt við þjóðfélagið og væntingar okkar hinna.

Við höfum fullan rétt á slíkum skoðunum því fulltrúar okkar á þingi og í bæjar- og borgarstjórnum sitja í umboði okkar kjósenda. Það er skiljanlegt að fjórflokkakerfið sé gagnrýnt m.a. fyrir litla endurnýjun og klíkuskap. Við viljum ekki ættar- og „vinavæðingaflokka“ heldur opna flokka sem gefa hæfum einstaklingum tækifæri. Þetta eru eðlilegar kröfur kjósenda sem við eigum að halda á lofti.

Nú þegar landsfundur sjálfstæðismanna er yfirstaðinn og flokkurinn búinn að hafna nýjum öflugum leiðtoga kann mörgum að finnast stöðnun í flokknum. Þeir sem standa fyrir utan, þ.e. eru ekki kjörnir á landsfund, gætu upplifað okkur sem sátu fundinn sem huglausa sauði; að hafa ekki þorað að grípa tækifærið.

Eins og mörgum er mér ekki sama hvað kjósendum finnst. Engu að síður finnst mér að fólk utan landsfundar ætti að virða niðurstöður fundarins og treysta þeim fjölda fulltrúa sem mætti til leiks til að taka ákvörðun. Ef það fólk treysti okkur ekki til að klára málið, hvers vegna steig það ekki sjálft fram? Ekki svo að skilja að allir komist á landsfund, en víða í Sjálfstæðisfélögum er fámennt og þar skortur á nýju fólki. En flestir fulltrúar fundarins eru kosnir á þar til auglýstum fundi hjá sínu félagi og ræður búseta því hvaða félagi hver tilheyrir.

Landsfundur sjálfstæðismanna er samkoma allra sem tengjast flokksstarfinu, hvort sem það er grasrótin, frambjóðendur eða forysta. Á landsfundi er unnið mjög lýðræðislega að stefnu flokksins og ályktunum. Þetta kann að hljóma skakkt í eyrum þeirra sem ekki vilja trúa en þannig er þetta samt. Þar leggur fólk á brattann, býður sig fram og er kosið leynilegri kosningu.

Ég kem úr grasrótinni og þekki á eigin skinni hvað það er að láta til sín taka innan flokksins. Það krefst þess að menn kveði sér hljóðs en það er líka eðlilegt, ætli menn að koma fram með sínar skoðanir. Óánægjuraddir í samfélaginu, sem segja flokkinn sérhagsmunaflokk þeirra útvöldu, gáfu framboði Hönnu Birnu réttlátan byr að mínu mati. Með hennar kosningu myndum við hugsanlega hafa náð að slá á gagnrýni um sérhagsmuni.

Engu að síður hafa margir flokksmenn þá skoðun að Bjarni Benediktsson sé mjög sterkur leiðtogi. Ég hef séð og heyrt til hans þegar á móti blæs og þann eldmóð sem hann hefur fyrir málstað flokksins. Fólk sem stendur fyrir utan flokkstarfið gerir sér kannski ekki grein fyrir að landsfundarfulltrúar gætu hafa látið það ráða för; að nú sé ekki tími til að missa reyndan og sterkan leiðtoga. Lengi skal manninn reyna syngur Megas og mér finnst Bjarni eflast við hver átök.

Á landsfundinum var kosið í Miðstjórn flokksins, þess má geta að þar hlutu konur meirihlutakosningu, sjö konur á móti fjórum körlum. Miklar breytingar voru samþykktar á skipulagi innan flokksins, breytingar sem Framtíðarnefnd undir forystu Kristjáns Þórs Júlíussonar lagði til. Landsfundarfulltrúar lögðu á sig mikla vinnu í nefndum, þar á meðal í menntamálum, velferðarmálum og fjármálum heimilanna, þar sem lagðar voru línur fyrir kosna fulltrúa að vinna eftir.

Ég er þakklát fyrir að hafa setið fund þar sem menn fá tækifæri til að takast á um málefnin, kjósa forystu á lýðræðislegan hátt og í stjórnir án afskipta annarra. Mitt atkvæði er mitt einkamál og það er virt. Ég starfa í stjórn hverfafélags Laugarness og Túna, sem telst til grasrótarstarfs flokksins. Hvorki þaðan né annars staðar frá var beitt þrýstingi á mig varðandi kosningu formanns.

Ég hvet alla þá sjálfstæðismenn sem sitja núna þarna úti og vilja breytingar að stíga fram. Við erum of fáliðuð í grasrótinni. Kjósendur eiga að láta í sér heyra og varpa fram spurningum. Ef þú situr heima og býsnast yfir ástandinu, af hverju ekki að mæta til starfa í þínu félagi?

Við í okkar félagi fögnum öllum þeim sem mæta á fundi. Án þess að undirrituð hafi gert á því sérstaka könnun er væntanlega það sama upp á teningnum í öðrum félögum innan flokksins. Við konur þurfum að vera mun duglegri að stíga fram og við foreldrar að hvetja unga fólkið til að láta í sér heyra.

Ætlum við að hafa eitthvað að segja? Í mínu félagi sárvantar fleiri konur og ungt fólk til þess. Það er ekki nóg að sitja heima og kvarta, við erum aflið sem þarf til að koma málum á hreyfingu. Verum sjálfum okkur samkvæm og náum fram breytingum í samfélaginu með því að tryggja grasrótinni verðugar raddir. Ég hvet alla áhugasama að stíga skrefið. Til að ná toppi fjallsins þarf fyrst að komast að rótum þess.

Lára Óskarsdóttir, ritari í félagi sjálfstæðismanna í Laugarnes- og Túnahverfi