Kraftmikil uppgjöf Jafnréttisráðs

Fanney Gunnarsdóttir, fv. formaður Jafnréttisráðs, spyr hvort sú ákvörðun að afhenda jafnréttisviðurkenningu aðeins annað hvert ár sé til marks um uppgjöf hjá ráðinu (Fbl. 30.09. sl). Fanney spyr hvort Jafnréttisráð og velferðarráðherra telji að staða jafnréttismála sé það góð að árleg jafnréttisviðurkenning sé óþörf. Sjálf segist Fanney frekar vilja sjá ráðið draga fram gjallarhornið og ná eyrum landsmanna í stað þess að gefa svona eftir og hopa.

Mig langar í allri vinsemd og virðingu að benda Fanneyju á að það gæti vafist dálítið fyrir okkur hinum hvernig standa beri að þessari kraftmiklu framsókn sem hún boðar ef breyttar áherslur jafngilda að hennar mati uppgjöf. Ekki verður annað skilið á Fanneyju en að verkefnin framundan séu bæði ærin og brýn. Þar er ég henni hjartanlega sammála. Að svo sé komið, þrátt fyrir áratuga baráttu og streð, hlýtur að vera til marks um að gera megi betur. Með hliðsjón af því langar mig að spyrja Fanneyju: Er árangurinn sem við höfum náð að undanförnu svo afgerandi að endurskoðun eða endurmat á aðferðum eigi ekki rétt á sér? Hvaða árangri hefur árleg veiting jafnréttisviðurkenningar Jafnréttisráðs skilað á undanförnum áratug og er gefið að veiting annað hvert ár dragi úr gildi hennar?

Það er leitt að sjá hvernig janfréttisbaráttunni og Jafnréttisráði er beitt fyrir flokkspólitískt dægurþras. Fátt hefur drepið kröftum baráttunnar jafn mikið á dreif og flokkslínur og ósamstaða um forgangsverkefni. Bráðnauðsynlegt er að við komum þessum mikilvæga málaflokki sem fyrst upp úr hjólförum pólitíska skotgrafahernaðarins.

Þar sem Fanney situr ekki fundi Jafnréttisráðs kann henni að vera ókunnugt um tildrög málsins, en með þessari breyttu tilhögun er ráðið að leitast við að styrkja rannsóknarverkefni á sviði kynjajafnfréttis á háskólastigi. Ætla má að sátt ríki að mestu leyti um markmið jafnréttisbaráttunnar, en hver er raunveruleg staða kynjanna í íslensku samfélagi og með hvaða móti er best að takast á við kynjamisrétti? Er það ekki svo að þeim mun betur sem okkur tekst að kortleggja stöðu mála, þeim mun meiri árangurs getum við vænst?

Nú efast ég ekki um að Fanney styðji jafnréttissókn kvenna af heilum hug. Það er ég sannfærð um að hún geri og hér hlýtur því að vera um leiðan misskilning að ræða sem ég vona að hafi verið leiðréttur hér. Sé einhver uppgjöf í gangi hjá Jafnréttisráði, þá er það kraftmikil uppgjöf á þeim boltum sem eru á lofti í jafnréttisbaráttunni, sem mun vonandi verða til þess að við hittum betur í mark.