Iceland Airwaves er einkaframtak 31. mars 2010 06:00 Anna Hildur Hildibrandsdóttir skrifar um Iceland Airwaves Nú í vikunni gerðist það að Icelandair, sem stendur að baki vörumerkinu Iceland Airwaves, gerði samkomulag um að ÚTÓN yrði rekstraraðili hátíðarinnar til fimm ára. Einhvern veginn hefur sá orðrómur komist á kreik að með þessu sé verið að ríkisvæða Iceland Airwaves. Og fyrirsögn föstudagsútgáfu Fréttablaðsins, „Iceland Airwaves komið í hlýjan faðm ríkisins“ ýtir undir það. Þetta rímar reyndar mjög við það orðspor að tónlistarmenn séu á jötu ríkisins og mikið ríkisstyrktir. Hér verður gerð tilraun til að leiðrétta þann misskilning. ÚTÓN er viðskipta- og markaðsskrifstofa fyrir íslenska tónlist sem sett er upp af frumkvæði tónlistargeirans. Tónlistargeirinn er orð sem er notað yfir tónlistarmenn bæði höfunda og flytjendur og fyrirtæki sem starfa við framleiðslu, útgáfu og dreifingu á tónlist.Fjárfesting sem skilar margföldum arðiÁrið 2005 var gerð norræn könnun þar sem niðurstaðan varð sú að 1700 útlendingar sem sóttu hátíðina eyddu yfir 300 milljónum í vörur og þjónustu á höfuðborgarsvæðinu. Af þessum 300 milljónum runnu um 70 milljónir til ríkisins í formi virðisaukaskatts. Framlög til Tónlistarsjóðs til stuðnings og kynningar á íslenskri tónlist námu þá 50 milljónum og hafa dregist saman ár frá ári. Virðisaukaskattur af þessum eina tónlistarviðburði á einni helgi yfir vetrartíma greiddi því öll framlög Tónlistarsjóðs, sem rekinn er á vegum mennta- og menningarmálaráðuneytisins, og gott betur. Eða ef við setjum þetta í annað samhengi þá nema tekjur af þessari einu hátíð nærri öllum þeim framlögum sem ríkissjóður greiðir árlega í formi listamannalauna til höfunda og flytjenda tónlistar. Þeim litlu fjárfestingum sem veitt hefur verið í stuðning við Airwaves hafa því skilað margföldum arði fyrir samfélagið. Þetta er eitt af fjölmörgum dæmum um vel heppnaða nýsköpun sem skilar sér ríkulega til baka í samfélagssjóðina. ÚTÓN hóf starfsemi fyrir rúmlega þremur árum og er hluti hennar greiddur með framlögum frá tónlistargeiranum sjálfum. Fastafjárframlag ríkisins er 10 milljónir og er um það gerður sérstakur samstarfssamningur. ÚTÓN tekur að sér ýmis önnur verkefni samkvæmt öðrum samstarfssamningum en staðreyndin er sú að flest verkefni sem skrifstofan kemur nálægt skapa verðmæti, veltu og störf. ÚTÓN er einkaframtak tónlistargeirans og er í mjög góðu samstarfi við ráðuneyti og ríkisstofnanir. Sem betur fer hefur stjórnsýslan áttað sig á því að gott er að sækja sérþekkingu og virkja þá viðskiptavild sem þegar er til staðar í tónlistargeiranum fremur en að reyna að ríkisstýra allri slíkri starfsemi. Þessi skilningur hefur skapað jarðveg fyrir farsælt samband á milli einkaframtaks og ríkisframlaga sem skila margföldum hagrænum áhrifum. En betur má ef duga skal. Tónlist er arðbærÍ tónlistinni eru tækifærin allt í kringum okkur. Efla má tónlistartengda ferðamennsku í kringum þær 30 tónlistarhátíðir sem haldnar eru á Íslandi ár hvert. Leggja má áherslu á Ísland sem upptökuland tónlistar til að fjölga erlendum verkefnum í vel útbúnum hljóðverum og skoða má það frekar að skapa gott umhverfi fyrir höfundarréttarfyrirtæki, en tónlistarmenn hafa margoft bent á þennan valkost. Þetta eru aðeins örfáar hugmyndir þar sem auknar fjárfestingar myndu skapa störf og skila margföldum arði í hinn hlýjan faðm ríkisins. Vaxtarsprotinn er og verður alltaf í mannauði og sköpunarkrafti sem einstaklingar og einkageirinn leggja af mörkum. Höfundur erframkvæmdastjóri ÚTÓN. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Það sem Ísland mun berjast fyrir í samningaviðræðum við ESB Þórður Snær Júlíusson Skoðun Auðvaldinu best borgið í Brussel - ekki þjóðinni Ögmundur Jónasson Skoðun Er hið gamla alltaf gott? Ebba Margrèt Magnúsdóttir Skoðun Kristrún Frostadóttir sammála nei-sinnum Guðmundur Edgarsson Skoðun Halldór 01.08.2026 Halldór Þegar líðan stúlkna verður aukaatriði Lilja Benatov Hjartar Skoðun Fullyrðingar og raunveruleikinn Jón Frímann Jónsson Skoðun Ísland í nýrri heimsmynd Sigurgeir Þorkelsson Skoðun RKV- eða ESB-ranglætið? Benedikt V Warén Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson Skoðun Skoðun Skoðun Heilbrigt starfsumhverfi Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun Ísland í nýrri heimsmynd Sigurgeir Þorkelsson skrifar Skoðun Fullyrðingar og raunveruleikinn Jón Frímann Jónsson skrifar Skoðun Kristrún Frostadóttir sammála nei-sinnum Guðmundur Edgarsson skrifar Skoðun Brestur í manngæsku - ESB og flóttafólk Ari Orrason skrifar Skoðun Þegar líðan stúlkna verður aukaatriði Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun Evra eða króna? Grímur Grímsson skrifar Skoðun Auðvaldinu best borgið í Brussel - ekki þjóðinni Ögmundur Jónasson skrifar Skoðun Er hið gamla alltaf gott? Ebba Margrèt Magnúsdóttir skrifar Skoðun RKV- eða ESB-ranglætið? Benedikt V Warén skrifar Skoðun „Nei“ er ekki lok málsins, - það er frestun þess Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Hvernig varð gervigreindin til og hvernig virkar hún? Karl Thoroddsen skrifar Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Það sem Ísland mun berjast fyrir í samningaviðræðum við ESB Þórður Snær Júlíusson skrifar Skoðun Hvar eru góðu mennirnir? Olga Björt Þórðardóttir skrifar Skoðun Slagorð í stað gagna: Grein Snorra Mássonar um ESB-aðild Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Stór orð, lítil rök og ekkert dæmi um ranga tölu – Svar til Konráðs S. Guðjónssonar Gauti B. Eggertsson skrifar Skoðun Hættulegasti tími ársins í umferðinni Ágúst Mogensen skrifar Skoðun Að neita að leita Kristrún Ágústsdóttir skrifar Skoðun ESB umræðan og gervigreindin Ólafur Hannesson skrifar Skoðun Vinnslustöðin rýrir afkomu sjómanna og landverkafólks – en til hvers? Gunnar Sigurðsson skrifar Skoðun Hver ber raunverulega ábyrgð á minkaslysinu? Anahita Sahar Babaei skrifar Skoðun Spænska knattspyrnuliðið sem héraðsmetafór fyrir Spán Jordi Oriola Folch skrifar Skoðun Gæði bygginga ráðast ekki ef reglugerðum einum saman Bergþóra Góa Kvaran skrifar Skoðun Ég hélt að þetta væri bara lítið hrúður Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Af hverju já? Reynir Böðvarsson skrifar Skoðun Ef lausnirnar eru til, af hverju eru þær ekki notaðar? Birgir Hrafn Birgisson skrifar Skoðun Óreiða á samviskunni Páll Rafnar Þorsteinsson skrifar Skoðun Fullveldi fyrir hvern? Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Viðræðurnar snúast um aðlögun Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Sjá meira
Anna Hildur Hildibrandsdóttir skrifar um Iceland Airwaves Nú í vikunni gerðist það að Icelandair, sem stendur að baki vörumerkinu Iceland Airwaves, gerði samkomulag um að ÚTÓN yrði rekstraraðili hátíðarinnar til fimm ára. Einhvern veginn hefur sá orðrómur komist á kreik að með þessu sé verið að ríkisvæða Iceland Airwaves. Og fyrirsögn föstudagsútgáfu Fréttablaðsins, „Iceland Airwaves komið í hlýjan faðm ríkisins“ ýtir undir það. Þetta rímar reyndar mjög við það orðspor að tónlistarmenn séu á jötu ríkisins og mikið ríkisstyrktir. Hér verður gerð tilraun til að leiðrétta þann misskilning. ÚTÓN er viðskipta- og markaðsskrifstofa fyrir íslenska tónlist sem sett er upp af frumkvæði tónlistargeirans. Tónlistargeirinn er orð sem er notað yfir tónlistarmenn bæði höfunda og flytjendur og fyrirtæki sem starfa við framleiðslu, útgáfu og dreifingu á tónlist.Fjárfesting sem skilar margföldum arðiÁrið 2005 var gerð norræn könnun þar sem niðurstaðan varð sú að 1700 útlendingar sem sóttu hátíðina eyddu yfir 300 milljónum í vörur og þjónustu á höfuðborgarsvæðinu. Af þessum 300 milljónum runnu um 70 milljónir til ríkisins í formi virðisaukaskatts. Framlög til Tónlistarsjóðs til stuðnings og kynningar á íslenskri tónlist námu þá 50 milljónum og hafa dregist saman ár frá ári. Virðisaukaskattur af þessum eina tónlistarviðburði á einni helgi yfir vetrartíma greiddi því öll framlög Tónlistarsjóðs, sem rekinn er á vegum mennta- og menningarmálaráðuneytisins, og gott betur. Eða ef við setjum þetta í annað samhengi þá nema tekjur af þessari einu hátíð nærri öllum þeim framlögum sem ríkissjóður greiðir árlega í formi listamannalauna til höfunda og flytjenda tónlistar. Þeim litlu fjárfestingum sem veitt hefur verið í stuðning við Airwaves hafa því skilað margföldum arði fyrir samfélagið. Þetta er eitt af fjölmörgum dæmum um vel heppnaða nýsköpun sem skilar sér ríkulega til baka í samfélagssjóðina. ÚTÓN hóf starfsemi fyrir rúmlega þremur árum og er hluti hennar greiddur með framlögum frá tónlistargeiranum sjálfum. Fastafjárframlag ríkisins er 10 milljónir og er um það gerður sérstakur samstarfssamningur. ÚTÓN tekur að sér ýmis önnur verkefni samkvæmt öðrum samstarfssamningum en staðreyndin er sú að flest verkefni sem skrifstofan kemur nálægt skapa verðmæti, veltu og störf. ÚTÓN er einkaframtak tónlistargeirans og er í mjög góðu samstarfi við ráðuneyti og ríkisstofnanir. Sem betur fer hefur stjórnsýslan áttað sig á því að gott er að sækja sérþekkingu og virkja þá viðskiptavild sem þegar er til staðar í tónlistargeiranum fremur en að reyna að ríkisstýra allri slíkri starfsemi. Þessi skilningur hefur skapað jarðveg fyrir farsælt samband á milli einkaframtaks og ríkisframlaga sem skila margföldum hagrænum áhrifum. En betur má ef duga skal. Tónlist er arðbærÍ tónlistinni eru tækifærin allt í kringum okkur. Efla má tónlistartengda ferðamennsku í kringum þær 30 tónlistarhátíðir sem haldnar eru á Íslandi ár hvert. Leggja má áherslu á Ísland sem upptökuland tónlistar til að fjölga erlendum verkefnum í vel útbúnum hljóðverum og skoða má það frekar að skapa gott umhverfi fyrir höfundarréttarfyrirtæki, en tónlistarmenn hafa margoft bent á þennan valkost. Þetta eru aðeins örfáar hugmyndir þar sem auknar fjárfestingar myndu skapa störf og skila margföldum arði í hinn hlýjan faðm ríkisins. Vaxtarsprotinn er og verður alltaf í mannauði og sköpunarkrafti sem einstaklingar og einkageirinn leggja af mörkum. Höfundur erframkvæmdastjóri ÚTÓN.
Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson skrifar
Skoðun Stór orð, lítil rök og ekkert dæmi um ranga tölu – Svar til Konráðs S. Guðjónssonar Gauti B. Eggertsson skrifar
Skoðun Vinnslustöðin rýrir afkomu sjómanna og landverkafólks – en til hvers? Gunnar Sigurðsson skrifar