Gosi - ævintýrið um Ísland Skúli Guðbjarnarson skrifar 15. janúar 2010 10:45 Ævintýrið um Gosa lýsir því einstaklega vel hvaða vandamálum fulltrúalýðveldið á Íslandi stendur nú frammi fyrir. Ísland er statt í hápunkti ævintýrisins á eins og það var skrifað í lok kreppunnar miklu. Jakob tréskurðarmaður og skapari Gosa er íslenska þjóðin. Gosi, trébrúðan, er kjörinn fulltrúi íslensku þjóðarinnar. Tumi engispretta, sem fylgir Gosa og reynir að gefa honum ráð, er hver sá sem reynir að verða fulltrúum íslensku þjóðarinnar að gagni. Gosa bíða margar áskoranir úti í hinum stóra heimi. Örlög hans fara eftir því hvernig hann bregst við þeim. Hann gæti orðið strengjabrúða í brúðuleikhúsi, asni eða drengur af holdi og blóði, eins og hann dreymir um. Allt fer þetta eftir því hvernig honum tekst að bregðast við þeim áskorunum sem bíða hans. Ég ætla ekki að segja söguna um Gosa hér, hana þekkja flestir. Í hápunkti sögunnar eru Jakob, Gosi og Tumi staddir í maga hvalsins, rétt eins og íslenska þjóðin. Ég sé fyrir mér gráhærðan mann með gleraugu, trébrúðu og lítinn grænan kall. Þarna er eldsmatur sem mætti nýta til að fá hvalinn til að hósta þeim upp og nokkur euróbretti sem þeir gætu fleytt sér á í land. Svo maður noti nokkrar myndlíkingar. Hvort trébrúðan sýnir þá verðleika sem munu gera hana að dreng af holdi og blóði vitum við ekki enn. Vonandi tekst þeim félögum, með samstilltu átaki, að bjarga sér út um gin hvalsins og giftusamlega í land. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Sex ástæður fyrir JÁ-i í ágúst Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Kristrún Frostadóttir sammála nei-sinnum Guðmundur Edgarsson Skoðun Ísland í nýrri heimsmynd Dagur Jónsson Skoðun Heilbrigt starfsumhverfi Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir Skoðun Brestur í manngæsku - ESB og flóttafólk Ari Orrason Skoðun Fullyrðingar og raunveruleikinn Jón Frímann Jónsson Skoðun Auðvaldinu best borgið í Brussel - ekki þjóðinni Ögmundur Jónasson Skoðun Þegar líðan stúlkna verður aukaatriði Lilja Benatov Hjartar Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson Skoðun Það sem Ísland mun berjast fyrir í samningaviðræðum við ESB Þórður Snær Júlíusson Skoðun Skoðun Skoðun Sex ástæður fyrir JÁ-i í ágúst Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Heilbrigt starfsumhverfi Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun Ísland í nýrri heimsmynd Dagur Jónsson skrifar Skoðun Fullyrðingar og raunveruleikinn Jón Frímann Jónsson skrifar Skoðun Kristrún Frostadóttir sammála nei-sinnum Guðmundur Edgarsson skrifar Skoðun Brestur í manngæsku - ESB og flóttafólk Ari Orrason skrifar Skoðun Þegar líðan stúlkna verður aukaatriði Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun Evra eða króna? Grímur Grímsson skrifar Skoðun Auðvaldinu best borgið í Brussel - ekki þjóðinni Ögmundur Jónasson skrifar Skoðun Er hið gamla alltaf gott? Ebba Margrèt Magnúsdóttir skrifar Skoðun RKV- eða ESB-ranglætið? Benedikt V Warén skrifar Skoðun „Nei“ er ekki lok málsins, - það er frestun þess Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Hvernig varð gervigreindin til og hvernig virkar hún? Karl Thoroddsen skrifar Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Það sem Ísland mun berjast fyrir í samningaviðræðum við ESB Þórður Snær Júlíusson skrifar Skoðun Hvar eru góðu mennirnir? Olga Björt Þórðardóttir skrifar Skoðun Slagorð í stað gagna: Grein Snorra Mássonar um ESB-aðild Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Stór orð, lítil rök og ekkert dæmi um ranga tölu – Svar til Konráðs S. Guðjónssonar Gauti B. Eggertsson skrifar Skoðun Hættulegasti tími ársins í umferðinni Ágúst Mogensen skrifar Skoðun Að neita að leita Kristrún Ágústsdóttir skrifar Skoðun ESB umræðan og gervigreindin Ólafur Hannesson skrifar Skoðun Vinnslustöðin rýrir afkomu sjómanna og landverkafólks – en til hvers? Gunnar Sigurðsson skrifar Skoðun Hver ber raunverulega ábyrgð á minkaslysinu? Anahita Sahar Babaei skrifar Skoðun Spænska knattspyrnuliðið sem héraðsmetafór fyrir Spán Jordi Oriola Folch skrifar Skoðun Gæði bygginga ráðast ekki ef reglugerðum einum saman Bergþóra Góa Kvaran skrifar Skoðun Ég hélt að þetta væri bara lítið hrúður Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Af hverju já? Reynir Böðvarsson skrifar Skoðun Ef lausnirnar eru til, af hverju eru þær ekki notaðar? Birgir Hrafn Birgisson skrifar Skoðun Óreiða á samviskunni Páll Rafnar Þorsteinsson skrifar Skoðun Fullveldi fyrir hvern? Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Sjá meira
Ævintýrið um Gosa lýsir því einstaklega vel hvaða vandamálum fulltrúalýðveldið á Íslandi stendur nú frammi fyrir. Ísland er statt í hápunkti ævintýrisins á eins og það var skrifað í lok kreppunnar miklu. Jakob tréskurðarmaður og skapari Gosa er íslenska þjóðin. Gosi, trébrúðan, er kjörinn fulltrúi íslensku þjóðarinnar. Tumi engispretta, sem fylgir Gosa og reynir að gefa honum ráð, er hver sá sem reynir að verða fulltrúum íslensku þjóðarinnar að gagni. Gosa bíða margar áskoranir úti í hinum stóra heimi. Örlög hans fara eftir því hvernig hann bregst við þeim. Hann gæti orðið strengjabrúða í brúðuleikhúsi, asni eða drengur af holdi og blóði, eins og hann dreymir um. Allt fer þetta eftir því hvernig honum tekst að bregðast við þeim áskorunum sem bíða hans. Ég ætla ekki að segja söguna um Gosa hér, hana þekkja flestir. Í hápunkti sögunnar eru Jakob, Gosi og Tumi staddir í maga hvalsins, rétt eins og íslenska þjóðin. Ég sé fyrir mér gráhærðan mann með gleraugu, trébrúðu og lítinn grænan kall. Þarna er eldsmatur sem mætti nýta til að fá hvalinn til að hósta þeim upp og nokkur euróbretti sem þeir gætu fleytt sér á í land. Svo maður noti nokkrar myndlíkingar. Hvort trébrúðan sýnir þá verðleika sem munu gera hana að dreng af holdi og blóði vitum við ekki enn. Vonandi tekst þeim félögum, með samstilltu átaki, að bjarga sér út um gin hvalsins og giftusamlega í land.
Skoðun Af hverju er svona erfitt að vera heiðarlegur við sjálfan sig? Sigurður Árni Reynisson skrifar
Skoðun Stór orð, lítil rök og ekkert dæmi um ranga tölu – Svar til Konráðs S. Guðjónssonar Gauti B. Eggertsson skrifar
Skoðun Vinnslustöðin rýrir afkomu sjómanna og landverkafólks – en til hvers? Gunnar Sigurðsson skrifar