Fíkniefnahundar í skólum

Árni Einarsson skrifar um forvarnir.

Talsverð umræða hefur orðið um þá ákvörðun Tækniskólans að láta sérþjálfaða fíkniefnaleitarhunda fara um húsnæði skólans. Þessi aðgerð Tækniskólans er síður en svo einsdæmi. Margir framhaldsskólar hafa á undanförnum árum kallað reglulega til fíkniefnaleitarhunda og látið þá fara um skólahúsnæði og/eða vistarverur nemenda.

Framhaldsskólum ber samkvæmt lögum að hvetja nemendur til heilbrigðs lífernis og heilsuræktar. Sérhver framhaldsskóli skal setja sér stefnu um forvarnir og gera grein fyrir henni. Það gera skólarnir með ýmsum hætti, s.s. á fundum með foreldrum og á heimasíðum sínum. Margir skólanna eru með heimsóknir fíkniefnaleitarhunda á forvarnadagskrá sinni og þær ættu því ekki að koma starfsfólki, foreldrum og nemendum í opna skjöldu. Að sjálfsögðu er tímasetning slíkra heimsókna ekki auglýst fyrirfram. Þá væri aðgerðin til lítils. Ekki verður annað séð en að foreldrar og nemendur séu almennt sáttir við heimsóknir fíkniefnaleitarhundanna og skilji tilganginn með þeim.

Seljendur og dreifendur fíkniefna eru ágengir og ekki vandir að meðulum. Ungt fólk er helsti markhópur þeirra. Það er því eðlilegt og mikilvægt að framhaldsskólarnir geri það sem í þeirra valdi stendur til þess að sporna við neyslu og sölu fíkniefna innan veggja þeirra. Með heimsóknum fíkniefnaleitarhunda senda skólarnir skýr skilaboð um að fíkniefni eigi ekki heima innan veggja þeirra. Með því eru skólarnir að rækja það hlutverk sitt að vernda nemendur sína og standa vörð um hag þeirra og velferð.

Ég hef um árabil verið í samstarfi við forvarnafulltrúa framhaldsskólanna og það er ljóst að skólarnir leggja sig almennt fram um að gera vel í forvarnastarfi sínu. Það má áreiðanlega endalaust deila um bæði stefnu og framkvæmd framhaldsskólanna í forvörnum, þar á meðal heimsóknir fíkniefnaleitarhunda. Skólarnir þurfa vissulega aðhald og leikreglur í því starfi, en líka hvatningu, stuðning og skilning á því sem þeir eru að gera. Það er stjórnvalda, foreldra og fjölmiðla að veita þann stuðning.

Höfundur er framkvæmdastjóri Fræðslu og forvarna.