Áskorun

Í dag er kominn upp sú staða að hinn almenni borgari er farinn að að koma málum sínum á framfæri með því að berja á veggi og lemja á potta og pönnur með ýmsum vígorðum sem eru jú réttlætanleg en þá koma strákarnir hans Halla Kalda og láta hinar vígreifu Íslandskonur vita af því að þeir kunna sko vel að snúa upp á handleggi þeirra og fleira.

Nú er borgarinn sko látinn vita af því að Halli K hefur sko sagt þeim að þeir væru sko í vinnu fyrir þá en ekki okkur. Ok, sýnum nú þessum strákum að við getum gert það sem þarf til þess að hræða þá vel. Til dæmis kusum við alveg einstakan mann sem borgarstjóra og held ég að honum gangi bara nokkuð vel þótt einstaka menn, aðallega á Útvarpi Sögu, séu eitthvað óánægðir vegna þess að við öryrkjar fáum ekki eitthvað af namminu strax. Pössum okkur á strax veikinni hún hefur ekki neinn tilgang, en áfram skal haldið.

71% segir sína sögu, hvernig væri að við mætum með bara 40% til þess að sína þessum góðkunningjum okkar og Halla K hvernig við myndum snúa vel upp á þeirra limi og loka þá inni á verðandi safni sem Skólavörðustígur níu heitir? Í komandi framtíð getum við svo sýnt hvernig við tókum Reykjavík, síðan tókum við það sem okkur bar, Ísland. Falleg hugsjón ekki satt?.

Dóms og mannréttinda ráðherra er að breiða yfir skítinn með því að tala um að byggja fangelsi fyrir fimmtíu fanga eða svo. Númer eitt er að Skólavörðustígurinn eða nían eins og hún er kölluð á fangamáli er að hverfa af sjónarsviðinu og þá vantar pláss fyrir hverja hvítflibbana. Eða er hún að slá ryki í augu okkar? Sumir kunna alveg að hugsa, það hefur nefnilega alltaf fyrir hverjar kosningar verið ákveðið að leggja eitthvað fé til fangelsismála en að loknum kosningum hefur aldrei verið neitt gert í þeim málum hvaða máli skipta nokkur atkvæði okkur til eða frá?

Svona gæti maður vel hugsað sér að sumir tali, allavega las ég um daginn á einhverri læknastofunni í Nýtt Líf eða Mannlíf, þar var einn fangin að lofa Margréti Frímannsdóttur og mannréttindaráðherra okkar hvað þær væru góðar manneskjur. Margrét kæmi inn á gang og reyndi að fá strákana sína til þess að fara út í vinnu og fleira í þeim dúr. Hún væri nú hugrökk mátti lesa á milli línanna hjá honum og aldrei í sögunni hefði neinn forstjóri gert annað eins. Einnig var minnst á mannréttindaráðherra, það væri sko sens í þessum konum.

Það eru nú til menn á lífi sem muna eftir karli föður Margrétar sem gerði þetta næstum daglega og einnig voru nokkrir forstjórar sem þetta gerðu margt fleira gott þannig að þessar tvær persónur verða aldrei fallnir englar fyrir mér. Svona standa málin á eyrinni í dag og alla daga þangað til að einhver fórn verður framin. Þá vaknar annars þessi ágæta þjóð upp af þyrnirósa svefni sínum.

Guðberg Guðmundsson.