Hver á að segja af sér?

Óhætt er að segja að fyrrverandi þingmaður Framsóknarflokksins, Bjarni Harðarson, hafi brotið blað í íslenskri stjórnmálasögu með afsögn sinni sem þingmaður þann 11. nóvember 2008. Eins og flestir vita sagði Bjarni af sér vegna tilraunar sinnar til að vega úr launsátri að flokksystur sinni, Valgerði Sverrisdóttur, en sá fúli gjörningur komst upp fyrir klaufaskap Bjarna sjálfs. Með afsögn sinni setur Bjarni reyndar mikilvægt fordæmi fyrir stjórnmálamenn sem klúðra sínum málum. Afsögn Bjarna gefur kannski þeim sem voru búnir að gefast upp á stjórnmálum smátrú á að stjórnmálamenn hafi einhverja samvisku, því fyrst Bjarni gat sagt af sér, þá geta fleiri gert slíkt hið sama.

En aðalatriðið hér er spurningin um hvort fleiri afsagnir séu það sem koma skal. Hvað með mennina sem kölluðu efnahagshrunið yfir þjóðina með hömlulausri græðgisvæðingu og handónýtu eftirliti? Mennina sem kveiktu í frjálshyggjubálinu sem skilur nú eftir sig sviðna íslenska jörð. Hvað með seðlabankastjórnina og Fjármálaeftirlitið? Þau brugðust. Fjármálaráðherra og viðskiptaráðherra brugðust. Stjórnarstefna ríkisstjórnarinnar hefur algerlega brugðist og forsætisráðherra hefur brugðist þjóðinni og neitar henni nú þar að auki um lýðræði og nýjar kosningar.

Íslendingar hafa sjaldan upplifað viðlíka óvissu um framtíð sína líkt og nú en þegar við krefjumst svara heyrist ekki múkk frá ríkisstjórninni, nema þá helst að hún kasti grjóti úr glerhúsi í stjórnarandstöðuna. Það er skiljanlegt að menn reyni að kenna öðrum um þegar að hugmyndafræðin sem heimur þeirra snerist um hefur beðið skipbrot, en er það hlutverk leiðtoga á erfiðum tímum? Nei, og þess vegna verður að skipta um leiðtoga. Það er góðra gjalda vert að Bjarni Harðarson segi af sér fyrir að vinna skemmdarverk á eigin flokki, en er ekki kominn tími til að menn segi af sér fyrir alvöru skemmdarverk gagnvart íslensku þjóðinni?

Höfundur er formaður Ungra vinstri grænna.