Hjálparstarf og trúboð

Í viðtali við Önnu M. Þ. Ólafsdóttur, fræðslu- og upplýsingafulltrúa Hjálparstarfs kirkjunnar, í sunnudagsblaði Fréttablaðsins 17. des. er haft eftir henni: „Mér finnst kærleiksboðskapur kristinnar trúar ekki geta verið nema til góðs þótt kirkjan hafi gert ýmislegt misviturt í gegnum aldirnar. En kristniboðið er ekki á okkar könnu.“

Ég er trúleysingi en hef látið smá upphæð af hendi rakna til Hjálparstarfs kirkjunnar enda hefur það umsjón með góðum verkefnum bæði innanlands sem utan. Sérstaklega dáist ég að brunna- og húsdýraverkefninu sem hjálpar fólki í fjarlægum löndum í lífsbaráttunni. Ég vil taka það fram að þrátt fyrir trúleysi mitt hefði ég ekki nokkurn hug á því að styrkja „hjálparstofnun trúleysingja“ ef hún væri einhvers staðar til. Mín skoðun er sú að trúmál og trúboð séu alger aukaatriði í hjálparstarfi.

Eftir að hafa gluggað í ársskýrslu Hjálparstarfs kirkjunnar fyrir árin 2005 og 2006 get ég ekki tekið undir þau orð Önnu að starfsemi þess sé laus við trúboð. Þar stendur undir liðnum „Eþíópía“ að þar hafi þrír karlar verið styrktir til prests- og leiðtoganáms og að hálfri milljón hafi verið veitt til kirkjubygginga í landinu. Hvað er það annað en trúboð?

Ég mun samt að öllum líkindum halda áfram að styrkja hjálparstarfið enda er þörfin brýn og brunna- og húsdýraverkefnin til mikils gagns.