Söguþræði spillt

Söguþræði spillt - Eiríkur Sturla Ólafsson nemi og þýðandi Miðvikudaginn 24. nóv. síðastliðinn birtist í Fréttablaðinu grein um skáldskap og veruleika undir fyrirsögninni "Buslað í Kleifarvatni" eftir Eystein Þorvaldsson íslenskufræðing. Í henni fjallar höfundur, sem á árum áður var stúdent í Leipzig, um nýjustu bók Arnaldar Indriðasonar sem út kom nú fyrir stuttu. Gremst Eysteini augljóslega hvernig Arnaldur hagræðir ýmsum atriðum er varða andann í hópi þeirra Íslendinga sem þar voru við nám og telur rétt að leiðrétta ýmis atriði er varða bókina og hefur þar væntanlega að takmarki sínu að leiða í ljós sannleikann svo fólk geti gert greinarmun á skáldskap og veruleika eins og fram kemur í fyrirsögn greinar hans. Allt finnst mér þetta hið besta mál, að einni klausu undanskilinni þar sem hann vitnar í Árna Snævarr og fer hún hér á eftir: "Nokkrir lesendur Kleifarvatns hafa komið að máli við mig og spurt hvort ekki hafi verið skelfilegt að hrærast innanum allt þetta illþýði sem frá segir í sögunni... Af þessu má hafa talsvert gaman og ég bendi spyrjendum á að allir íslensku strákarnir í Leipzig séu skúrkar í sögunni og spyr á móti hvar mig sé að finna í þessu gengi... Þá líkingu virðist Árni Snævarr hins vegar hafa fundið: "Tómas er rekinn frá námi rétt eins og Eysteinn Þorvaldsson" segir hann í Fréttablaðinu. Það er rétt að geta þess strax að Tómas er morðinginn í sögunni og úr því að Árni fullyrðir að við Tómas höfum báðir verið reknir, þá er auðvitað líklegt að við höfum báðir fleira sameiginlegt á samviskunni." Nú spyr ég: Trúir Eysteinn því virkilega að verið sé að væna hann um að hafa morð á samviskunni? Og það sem meira máli skiptir og er hvati að þessum skrifum mínum: Þurfti hann að "kjafta" frá því hver morðinginn er í annars ágætri grein sinni? Nú hef ég ekki lesið bókina en hef hlakkað mikið til að gera það í jólafríinu. Hvort sem lesandi fær að vita slíkt strax á upphafssíðum bókarinnar eður ei, þá hefur áhugi minn og eflaust fleiri á að lesa bókina snarminnkað. Hvernig svo sem í málum liggur í Kleifarvatni, þá gerði greinarhöfundur lesendum Arnaldar mikinn óleik með þessari athugasemd sinni. Það liggur nefnilega í eðli gæpasagna að maður eigi smátt og smátt að komast að því hver morðinginn er og hvaða hvatir liggi að baki verknaði hans og hafi maður minnsta grun um hvernig í málum liggur áður en lesning hefst, þá getur maður sleppt því að eyða tíma í téða bók. Tíma, sem ég fyrir mitt leyti hafði hlakkað mikið til að eyða.