Hvar eru þingmenn Reykjavíkur?

Húsnæðismál - Jón Kjartansson frá Pálmholti, fyrrverandi formaður Leigjendasamtakanna. Á næsta ári er hálf öld liðin síðan þingmenn Sjálfstæðis- og Framsóknarflokka samþykktu á Alþingi að koma á fót Húsnæðismálastjórn í andstöðu við þingmenn Alþýðuflokks og Sósíalista. Þetta má kalla upphaf opinberrar húsnæðisstefnu hér á landi. Í framhaldi komu Húsnæðisstofnun og Byggingasjóður ríkisins. Á þessum tíma voru sveitamenn að rífa torfbæina og „flóttinn“ úr sveitunum var löngu hafinn, enda ný tækni komin til fiskveiða og fólkið flykktist á mölina eins og sagt var. Í sveitinni byggðu menn yfir sig sjálfir og eins í þorpunum. Byggingasjóðurinn var sniðinn eftir lánasjóði bænda og átti að lána fjölskyldum til að koma yfir sig þaki og þeir sem gátu héldu áfram að byggja sjálfir, líka í hér í Reykjavík, sem var aðeins eitt þorpið. Allt tók mið af því að hver fjölskylda kæmi sér sjálf upp framtíðarhúsnæði eins og í sveitinni. Þessi fjölskyldustefna ríkir enn, þrátt fyrir allt hringlið með lánakerfið, og er tíðkuð á fleiri sviðum. Ekkert tillit er tekið til þjóðfélagsbreytinga. Nú eru rúm 35 prósent landsmanna venjulegt fjölskyldufólk og um 27 prósent þeirra búa einir. Fólk flytur milli landa og staða á nokkurra ára fresti vegna vinnu og rúmur þriðjungur þjóðarinnar býr í Reykjavík einni og hefur enn ekki fullan atkvæðisrétt í þingkosningum! Annað eins býr í öðru þéttbýli. Reykvískir verkamenn knúðu fram með verkfalli stofnun Byggingasjóðs verkamanna til að byggja yfir alþýðufólk sem þá bjó í bröggum og skúrum út um alla borg. Ekkert hefur breytt Reykjavík meira til betri vegar en þetta framtak. Sveitamenn hafa alltaf stjórnað sjálfu húsnæðislánakerfinu og fóru fljótt að ná sér í peninga úr Byggingasjóði verkamanna til að byggja út um land íbúðir sem engin þörf var fyrir, einungis til að skapa atvinnu í plássunum. Víða stóðu þessar íbúðir auðar enda þær dýrustu í þorpunum, meðan hér í Reykjavík vantaði íbúðir. Þá lögðu sveitakarlarnir sjóðinn niður án þess að nokkuð kæmi í staðinn nema meiri lán. Hér í Borginni virkaði þetta alla tíð, en hefði átt fyrir löngu að vera búið að breyta því. Eftir þetta hefur verið hér alvarlegur húsnæðisvandi sem ráðamenn horfa fram hjá. Kenningin um „jafnvægi í byggð landsins“ er trúlega eitt stærsta rugl Íslandssögunnar, a.m.k. á síðari öldum. Ég spyr því enn; hvar eru þingmenn Reykjavíkur?