Að spyrja barnalegrar spurningar

Kennaraverkfallið - Þorgrímur Gestsson Guðmundur Steingrímsson, sá hnyttni og oft skarpskyggni pistlahöfundur, hitti naglann á höfuðið í sínum fasta pistli í Víðsjá á Rás 1 á miðvikudaginn, eitt sinn sem oftar. Hann benti á þá þverstæðu að veruleg hækkun á launum forstjóra, embættismanna, alþingismanna, lækna og margra annarra stétta hin síðari ár sé til marks um blómstrandi þjóðfélag. En þegar grunnskólakennarar fari fram á að þeirra laun hækki ætli allt um koll að keyra. Menn telji að það setji þjóðfélagið á annan endann. Guðmundur nálgaðist þetta mál með snilldarlegri aðferð sem hann hefur notað oft áður og mætti kenna við ævintýrið Nýju fötin keisarans. Hann benti á að þegar okkur er sagt að illa ári sé kreppa í þjóðfélaginu og þá megi ekki hækka laun almennings, fólk verði að sýna biðlund. Þegar svonefnd uppsveifla sé í efnahagslífinu megi ekki heldur hækka laun, það valdi þenslu og geti komið verðbólgunni af stað á ný. En þessi þensla fer ekki af stað við óopinbert launaskrið, hækkun hlutabréfa eða þegar einhver kaupir eða selur fyrirtæki fyrir tugi milljarða króna. Þensla verður ekki fyrr en einhver stétt launamanna, til dæmis kennarar, sendir samninganefnd sína á fund samninganefndar launagreiðendanna og krefst hærri launa. Þá er nefnilega auðvelt, eins og Guðmundur benti á, að margfalda saman launakröfur og fjölda félagsmanna og fá út óheyrilega upphæð, sem kollsiglir þjóðfélaginu áreiðanlega. Það gera hins vegar ekki til að mynda launahækkanir lækna undanfarin ár, sinnum fjöldi þeirra, launahækkanir æðstu embættismanna ríkisins sinnum fjöldi þeirra eða stóraukinn hagnaður hluthafa í bönkum og verðbréfafyrirtækjum sinnum fjöldi þeirra. Guðmundur Steingrímsson á skilið heiður fyrir að þora að spyrja eins og barnið sem sá að keisarinn var í engum fötum. Blaða- og fréttamenn mættu taka hann sér til fyrirmyndar og spyrja spurninga sem gætu hugsanlega afhjúpað þeirra eigin fáfræði. En forsenda þess að fá svör er að spyrja eins og sá sem ekki veit. Í fréttatíma Útvarps, eftir Víðsjá, spurði fréttamaður fyrir norðan ekki dálítið einfeldningslegrar spurningar þegar skólafulltrúi á Akureyri þverneitaði því að launin sem hafa ekki verið greidd kennurum hafi þar með sparast. Skýringin var sú að launin hækkuðu væntanlega síðar og peningarnir væru einfaldlega lagðir inn á banka til að mæta því. En er þá ekki verið að spara til að geta greitt kennurum hærri laun þegar loksins hefur samist? Spyr sá sem ekki veit. Skólafulltrúinn benti líka á að það væri dýrt að reka skólahús þar sem ekki væri kennt. Skyldi það vera dýrara en þegar kennt er í húsunum? Meinti hann kannski að auðir skólar væru dýrir vegna þess að þar skapaðist enginn arður? Þá er náttúrlega ljóst að þessi arður hlýtur að vera menntun barnanna og sé unnt að meta hana til fjár eru það kennarar sem skapa þann arð. Segið svo að starf kennara sé ekki arðbært! Kennarar og nemendur allra skóla sameinist! Höfundur er fyrrverandi kennari.