Fann partí innra með sér

Valdimar Flygenring leikari hefur orðið flugeldaglaðari með aldrinum en hann segist á árum áður aðallega hafa haldið sína áramótabrennu og flugeldasýningu í hausnum á sér. 

„Það hefur sem betur fer breyst og í staðinn tek ég þátt í flugeldagríninu af lífi og sál. Þegar strákarnir mínir voru litlir voru þetta mest stjörnuljós, ég vildi auðvitað ekki vera að skelfa úr þeim líftóruna, en nú eru þeir tíu og tólf sem er akkúrat kjöraldur sprengjuáhugamannsins og afar heppilegt fyrir mig,“ segir Valdimar og hlær. 

Hann segist að vissu leyti sakna daganna þegar dugmiklir krakkar voru alstaðar að safna í brennur og rifjar upp þegar hann var sjálfur púki í Álftamýrinni og notaði desembermánuð í brennusöfnunina. 

„Við vorum alstaðar að tína drasl og draga það í snjónum, allir í föðurlandi sem okkur klæjaði ekki einu sinni undan því við vorum svo mikið að hamast og vera til. Nú er áramótabrennan í boði Baugs og við erum að brenna umbúðirnar utan af draslinu sem við keyptum fyrir hátíðarnar. Það er leiðinlegt að þessi hátíð, sem á að vera hátíð kærleikans, skuli snúast upp í að verða svona mikil neysluhátíð.“ 

Valdimar telur þó að fólk sé að vanda sig og reyni af fremsta megni að gera hátíðarnar sem gleðilegastar fyrir sig og sína. 

„Þegar ég var lítill áttu allir að vera tilbúnir þegar kirkjuklukkurnar hringdu á gamlárskvöld, bindishnúturinn á sínum stað og allt á hreinu. Mamma var reyndar ekki alltaf með klukkuna á hreinu sjálf, en það er bara fallegt í minningunni.“ 

Valdimar segist verða meyr um áramót og finnst frábært þegar fólk faðmast og kyssist og óskar gleðilegs árs. Aðspurður segist hann aldrei hafa lent í því á gamlárskvöld að leita örvæntingarfullur að góðu partíi. 

„Ég hef hins vegar verið að leita að partíi aldarinnar alla ævi og hef nú loksins komist að því, 45 ára gamall, að þetta partí er innra með mér og hefur verið þar allan tímann.“