Þegar sumarnámskeið eru ekki raun­hæfur val­kostur

Ég las grein Eydísar Ingu Valsdóttur, „Látum ekki sumarið koma okkur aftur á óvart í Kópavogi“, og tek heilshugar undir þau sjónarmið sem hún setur fram í greininni.

Ég held að flestir foreldrar þekki vel púsluspilið sem fylgir hverju vori þegar láta þarf sumarfrí barna og foreldra ganga upp. Ég er algjörlega sammála því að Kópavogsbær geti og eigi að gera betur og að samræmd sumarfrístund fyrir börn á yngsta stigi væri mikilvægt skref í þá átt.

Það er sérstaklega jákvætt að þessi umræða sé komin af stað og að tillaga um samræmda sumaropnun frístundaheimila sé á leið fyrir bæjarstjórn. Einmitt þess vegna langar mig að bæta einu mikilvægu sjónarhorni inn í umræðuna, stöðu fatlaðra barna og fjölskyldna þeirra. Þetta er sami vandi og Eydís lýsir en með einum mikilvægum mun. Fyrir mörg fötluð börn eru valkostirnir sem aðrar fjölskyldur geta gripið til einfaldlega ekki í boði.

Kópavogsbær hefur boðið upp á Hrafninn, frábært sumarúrræði fyrir fötluð börn. Þar er unnið mjög gott starf og slík þjónusta getur skipt sköpum fyrir börnin og fjölskyldur þeirra. Hrafninn er hins vegar ekki samfelld sumarþjónusta og ekki komast öll börn að. Plássin fyllast hratt og gildir þar „fyrstur kemur, fyrstur fær“. Ef barn fær ekki pláss í Hrafninum er ekki annað sambærilegt úrræði sem það getur einfaldlega farið í staðinn. Hrafninn fer líka í sumarfrí. Þá stöðvast þjónustan en stuðningsþarfir barnanna gera það ekki. Fyrir mörg þessara barna er ekki hægt að leysa það með því að bóka annað almennt sumarnámskeið.

Síðan kemur annað bil í lok sumars. Þar myndast rúmlega vika þar sem þessi börn hafa ekkert sambærilegt úrræði. Fyrir sum börn er hægt að brúa eyður yfir sumarið með fótboltanámskeiði, listasmiðju eða öðru sumarstarfi. Fyrir mörg fötluð börn er sá möguleiki einfaldlega ekki fyrir hendi. Þau þurfa oft meiri stuðning, fyrirsjáanleika, starfsfólk sem þekkir þarfir þeirra og umhverfi sem hentar þeim. Þetta eru börn á yngsta stigi grunnskóla sem mörg hver munu, vegna stuðningsþarfa sinna, ekki geta verið ein heima næstu árin.

Þegar við tölum um sumarfrístund í Kópavogi þurfum við því að gera greinarmun á því að hafa val um úrræði og að hafa ekkert úrræði. Fyrir marga foreldra felst púsluspilið í því að finna pláss á mismunandi námskeiðum púsla þeim saman yfir sumar. Fyrir foreldra margra fatlaðra barna er vandinn annar. Það er oft einfaldlega engir valkostir til að púsla saman.

Hrafninn sýnir að Kópavogsbær getur skapað frábært sumarúrræði fyrir fötluð börn. Næsta skref hlýtur að vera að tryggja að fleiri komist að og að þjónustan sé samfelld. Börn og fjölskyldur þeirra eiga ekki að standa frammi fyrir tímabilum þar sem ekkert úrræði tekur við.

Þörf barnanna fyrir stuðning tekur sér ekki frí þótt þjónustan geri það.

Höfundur er móðir í Kópavogi og stjórnarmaður í SAMLEIK.