Reykja­vík er frjáls

Hinsegin dagar í Reykjavík hófust í gær en síðan 1999 hefur Gleðigangan verið einn fjölsóttasti og flottasti viðburður í borginni ár hvert - og blessunarlega alla tíð staðið undir nafni. Gleðigangan er líka kröfuganga sem minnir okkur á hvernig samfélag við höfum byggt upp og viljum halda áfram að byggja upp. Við viljum Reykjavík þar sem fólk er frjálst og tilheyrir. Frjálst til að vera einsog það er og frjálst til að elska fólkið sem það elskar. Samfélag sem áttar sig á því að fjölbreytileiki mannflórunnar er óendanlegur og veit að einmitt í fjölbreytninni búa okkar mestu styrkleikar. Samfélag sem fagnar öllum litunum og býður þá velkomna. Enda væri þessi heimur leiðinlegt pleis ef allir væru eins.

Öfl sem vilja þagga niður fjölbreyttar raddir

Síðustu ár og misseri höfum við verið minnt harkalega á að þessi gildi eru ekki sjálfsögð. Það eru öfl, bæði hér heima og úti í heimi, sem vilja og bókstaflega vinna í því að grafa undan þessu frjálslynda samfélagi sem við höfum skapað. Það er kaldhæðnislegt að Gleðigangan, viðburður sem bókstaflega kennir sig við gleði og stolt; kalli á þau sterku viðbrögð hjá einhverjum að vilja helst þagga niður fjölbreyttu raddirnar og krassa yfir skærustu liti regnbogans.

Barátta fyrir mannréttindum heldur áfram

Það er ömurlegt og óhuggulegt að á síðustu árum hafi andúð í garð hinsegin samfélagsins vaxið með tilheyrandi fordómum, mannfyrirlitningu og skelfilegri orðræðu í kommentakerfum. Einhvern veginn reiknar maður með því að við verðum víðsýnni og umburðarlyndari með meiri þekkingu og aðgangi að upplýsingum. En staðreyndin er samt sú að árið er 2026 og fordómar gagnvart hinsegin samfélaginu eru því miður með comeback. Þetta er áminning um það að sagan er hvorki rökrétt né línuleg – heldur fer hún í hringi - og baráttan fyrir því að tryggja að mannréttindi sem hinsegin samfélagið og fleiri hafa barist fyrir, standi óhögguð um aldur og ævi, heldur áfram.

Samstaðan heldur landinu saman

Ísland er magnað land. Pínulítið samfélag á litlum kletti í Norður-Atlantshafi. Samfélagið hér hefur gengið upp afþví að fólk hefur blessunarlega áttað sig á því að það er betra að standa saman og virða hvort annað. Við höfum búið til gott net velferðar sem grípur þau okkar sem detta og hjálpar aftur upp. Sameiginlegu kerfin okkar mennta okkur og lækna, kynslóðir hafa hjálpast að við að byggja og kaupa húsnæði, leggja raflínur yfir landið - sjálfboðaliðahreyfingar, kvenfélög, íþróttafélög, björgunarsveitir og jafnvel áheitasöfnun í Reykjavíkurmaraþoninu eru til marks um þann kraft sem verður til þegar allir leggja í púkkið fyrir betra samfélag. Samstaðan er það sem heldur Íslandi saman.



Þegar þér gengur vel, gengur mér vel

Við erum öll nátengd. Hagsmunir Reykvíkinga eru samofnir og hagsmunir allra Íslendinga eru samofnir. Þegar færri okkar glíma við andleg mein, útskúfun, kvíða, þunglyndi og jaðarsetningu gengur samfélaginu í heild betur. Þegar mér eða þér gengur vel, þá gengur samfélaginu vel. Í þessu ljósi er í besta falli furðulegt að hér sé ákveðinn hópur – sem betur fer lítill - sem hefur það á dagskrá að hnýta stöðugt í hinsegin samfélagið. Hvort sem er með því að æla gegnum lyklaborðið á samfélagsmiðla eða í skjóli nætur með málningardollur í Grafarvogi og víðar um landið.

Borgin leggur mikið af mörkum

Reykjavík er frjáls og ég er svo stolt yfir því að búa í litríkri borg þar sem börn, ungmenni og fólk á öllum aldri fær að vera einsog það er. Borgin leggur sannarlega sitt af mörkum til þess að samfélagið hér sé áfram þannig með; Hinsegin félagsmiðstöð, hinsegin fræðslu í skólum borgarinnar, flaggskipinu Hinsegin dögum og regnbogavottuninni en nú hafa 149 starfsstaðir borgarinnar fengið vottun. Allt eru þetta mikilvæg verkefni sem starfsfólk borgarinnar sinnir daglega og mun gera áfram.

Ímyndunarveikir lyklaborðsriddarar

Fyrr í sumar gerði meirihlutinn í borginni skipulagsbreytingar hjá Reykjavíkurborg. Breytingarnar snerust um að færa ákveðin verkefni nær notendum þjónustunnar og á móti minnka miðlægt kerfi. Lyklaborðsriddarar voru ekki lengi að setja þessar breytingar í sitt eigið ímyndaða samhengi og fögnuðu ákaft að nýr meirihluti ætlaði loksins að hætta með þessi „hinsegin mál og mannréttindadót.“Það hlakkaði líka vel í kommentakerfinu yfir því að Regnbogafáninn yrði ekki aftur dreginn að húni við Ráðhúsið í Reykjavík. Gífuryrði, vitleysisgangur og hatur í bland við glaðhlakkalegar yfirlýsingar náðu slíkum hæðum að það virtist næstum því óyfirstíganlegt að leiðrétta bullið og koma staðreyndum á framfæri.

Stöndum með hinsegin samfélaginu og mannréttindum

Nú þegar Hinsegin dagar ganga í garð er gott að koma því á framfæri að með breytingunum erum við ekki að hætta með verkefni sem tengjast hinseginmálum eða mannréttindum, heldur voru ákveðin verkefni færð til innan kerfisins með það fyrir augum að einfalda kerfið og auka slagkraft teyma sem starfa nær Reykvíkingum. Komi það í ljós að nýtt fyrirkomulag sé á einhvern hátt verra þarf að eiga hreinskiptið samtal um það og finna lausnir. En höfum það alveg á hreinu að meirihlutinn í borgarstjórn Reykjavíkur stendur með hinsegin samfélaginu og stendur með mannréttindum. Reykjavíkurborg er og verður áfram mannréttindaborg þar sem við fögnum fjölbreytileikanum.

Regnbogafáninn við Ráðhúsið

Nú blaktir Regnbogafáninn við Ráðhúsið og mun vera þar og um alla borg á Hinsegin dögum hér eftir sem hingað til. Fáninn er tákn um sýnileika allra litanna, mannréttindi og áminning um það dýrmæta samfélag sem við eigum og viljum standa vörð um - samfélag þar sem fólk hefur frelsi til að blómstra á eigin forsendum og vera einsog það er. Í þannig borg gengur okkur öllum betur.

Góða skemmtun á Hinsegin dögum!

Höfundur er oddviti Viðreisnar í borginni og forseti borgarstjórnar.