Ætlum við að kjósa auð­lindirnar okkar úr landi?

Næstkomandi laugardag, þann 16. maí fáum við tækifæri til að kjósa þá er við teljum hæfasta til að þjóna hagsmunum sveitarfélags okkar sem best. Því er nauðsynlegt að vanda valið og hafa í huga að kosningar til sveitarstjórnar eru ólíkar Alþingiskosningum að því leyti að margir listar á landsbyggðinni samanstanda af einstaklingum úr ýmsum áttum, óbundnum stjórnmálaflokkum. Því geng ég eins og margir, óbundin til kosninga.

Að þessu sinni mun mitt atkvæði snúast um eitt. Málefni sem stendur ofar öllu öðru í núinu og varðar framtíð okkar sem sjálfstæða þjóð. Orkuauðlindirnar okkar.

Stórfyrirtæki í meirihlutaeigu erlendra fjarmálaafla í skjóli íslenskra kennitala, herja nú á landið sem aldrei fyrr undir því yfirskyni að risavaxin vindorkuver, með stórvöxnum vindmyllum sem þekja tugi hektara svæði víðs vegar um landið muni bæta hag íbúa.

Land með jafn veikburða lög og veikburða stjórnsýslu sem Ísland ber vitni um, er kemur að orkuinnviðum landsins, virkar sem segull á erlend gróðraöfl sem sjá sér gott til glóðarinnar. Þá er auðvelt fyrir öfluga lobbíista að sannfæra “mögulega viljugt” framafólk í pólitík á sérstökum fundum um ágæti vindmylla þegar peningataskan er opnuð og fjársveltum sveitarfélögum leyft að “kíkja í pakkann”.

Á sérstökum íbúafundum mæta lobbíistarnir tilbúnir með gullræðurnar og þaulæfði kennarasvipurinn er fínpússaður þegar fræða á íbúana um Hagfræði 101. Þ.e. þá hagfræði er segir að meiri samkeppni á innanlandsmarkaði leiði til lægra verðs til neytenda. Ég benti hagfræðikennaranum á að ekki þyrfti að leita langt til að sjá hvernig slík hagfræðikenning virkaði í raunveruleikanum í gjörvallri Evrópu þar sem raforkuverð til neytenda hefði rokið upp úr öllu valdi með tilkomu vindorkuvera. Þá sigu kennaragleraugun örlítið og til að afvegaleiða umræðuna var mér bent á hvernig símreikningar landsmanna hér á landi hefðu lækkað með tilkomu einkaaðila inn á markaðinn á sínum tíma sem keyptu ríkið út. Einhvern veginn virtist hagfræðikennarinn ekki átta sig á grundvallarmun almennrar þjónustu og svo auðlindum lands, en það get ég fyrirgefið því hagfræði getur jú verið dálítið flókin fyrir suma. Ég benti kennaranum góðfúslega á að það væri þá aldeilis orðin fortíðarþráhyggja í orkugeiranum er hann lofaði fyrirkomulag dagsins í dag, þar sem orkusalar gætu nú stjórnað rafmagnsverði til neytenda með því að bjóða ódýrara rafmagn á næturna. Þarna birtist einmitt nákvæmlega sama hagfræðin og neytendum bauðst á sínum tima þegar ódýrast var að hringja seint á kvöldin og á næturnar og flestir reyndu að hringja sem minnst á dýrasta tímanum. Já auðvitað herra kennari, munu flestir fara að þvo þvottinn sinn á næturnar og þakka í huganum orkusalanum fyrir hugulsemina. Góð hagfræði! Er ég svo benti á þá staðreynd sem fjallað hefur verið um í vönduðum og ítarlegum greinum, ekki bara hér á landi, hvernig einmitt þessir “samkeppnisaðilar” í vindorkuiðnaðinum borga landeigendum háar upphæðir fyrir að stöðva vindorkutúrbínur í þeim eina tilgangi að búa til aukna eftirspurn eftir rafmagni sem þ.a.l. hækkar orkuverð á markaði og skapar aukinn gróða til orkufyrirtækjanna, stóð nú ekki á svari frá hagfræðikennaranum. “Jú sjáðu til, það mun aldrei gerast hér á landi því hér er nánast engin samkeppni.”

Einmitt herra kennari. Þarna lauk hagfræðitíma dagsins!

Það er á hreinu hvert mitt X fer þann 16. maí næstkomandi. Það fer til þess lista sem hefur þor og kjark til að lýsa opinberlega yfir andstöðu sinni við uppbyggingu vindorkugarðs í eigu erlendra stórfyrirtækja. Okkur bar gæfa til þess á sínum tíma að vernda sjávarútvegsauðlindir okkar fyrir erlendum kaupmönnum. Hvers vegna gerum við það ekki við aðrar auðlindir okkar?

Höfundur er íbúi í Öxarfirði, sveitarfélaginu Norðurþing.