Máttu reka leið­sögu­mann sem ók vinnubíl próf­laus

Þetta kemur fram í dómi Landsréttar sem kveðinn var upp í dag. Í dóminum er dómur Héraðsdóms Reykjavíkur í málinu frá 2024 staðfestur. 

Samkvæmt málsatvikum var starfsmaðurinn ráðinn til fyrirtækisins árið 2021 í starf ökuleiðsögumanns. Haustið 2022 hafi hann verið sviptur ökuréttindum fyrir að aka undir áhrifum áfengis utan vinnutíma. Hann hafi tjáð vinnuveitanda sínum að hann hefði verið sviptur réttindunum og samkomulag verið gert um að hann starfaði áfram sem leiðsögumaður án þess að aka bílum.

Í lok febrúar 2023 var starfsmanninum sagt upp störfum á fundi vinnuveitanda síns. Þeim bar ekki saman um hvort skýringar hefðu verið gefnar fyrir uppsögninni en starfsmaðurinn sagðist ítrekað hafa gengið á eftir þeim án árangurs. Vinnuveitandinn sagðist aftur á móti hafa gefið þær skýringar að starfsmaðurinn hefði orðið uppvís að því að aka bílum fyrirtækisins án ökuréttinda innan athafnasvæðis þess.

Gekkst við akstri sviptur réttindum

Starfsmaðurinn rak mál á hendur vinnuveitandanum þar sem hann krafðist skaðabóta sem samsvöruðu launum út uppsagnarfrest auk orlofs og uppbóta. Krafan nam rúmum tveimur milljónum króna. Hann byggði kröfur sínar á ákvæði í ráðningarsamningi sem kvað á um að brot gegn reglum um notkun farartækja fyrirtækisins leiddi til „fyrirvaralausrar uppsagnar á ráðningarsamningi að undangenginni munnlegri og skriflegri áminningu“. Hann hafi enga áminningu fengið. 

Í dóminum er á því byggt að starfsmaðurinn hafi í tvígang ekið bifreið fyrirtækisins réttindalaus. Í fyrra skiptið hafi hann ekið samstarfsmanni sínum á bíl á vegum fyrirtækisins um þriggja kílómetra leið, frá starfsmannaaðstöðu að þjónustumiðstöð fyrirtækisins. Í seinna skiptið hafi hann ekið samstarfskonu sinni frá bústað starfsmanna fyrirtækisins að þjónustumiðstöðunni að hennar beiðni þar sem hún hefði ekki treyst sér til að aka bílnum sökum færðar. 

Starfsmaðurinn gekkst við báðum brotunum fyrir dómi en bar engu að síður fyrir sig áðurnefnt ákvæði í ráðningarsamningi og að hann hafi ekki fengið áminningu áður en samningnum var rift.

Í málinu leit Landsréttur til þess að samkvæmt dómaframkvæmd beri vinnuveitanda að meta háttsemi starfsmanns heildstætt þegar tekin er ákvörðun um fyrirvaralausa riftun á ráðningarsamningi. Dómurinn taldi starfsmanninn hafa með háttsemi sinni brotið alvarlega gegn trúnaðarskyldu auk þess sem háttsemi hans hefði falið í sér lögbrot. Að því virtu var fyrirtækið sýknað af skaðabótakröfu starfsmannsins.