Hæstiréttir staðfestir synjun Útlendingastofnunar

Hæstiréttur staðfesti í vikunni dóm Héraðsdóms Reykjavíkur sem synjaði kröfu nígerísks ríkisborgara um að úrskurður  innanríkisráðuneytisins  yrði ógiltur og ákvörðun Útlendingastofnunar um að taka ekki umsókn mannsins um hælis til efnismeðferðar hér á landi yrði felld úr gildi.

Maðurinn lýsti því að hann hefði verið ofsóttur af yfirvöldum og öðrum aðilum í heimaríki sínu Nígeríu. Vegna ofsóknanna hafi hann flúið til Ítalíu þar sem hann sótti um hæli árið 2008. Honum hafi síðan verið synjað um hæli þar árið 2011 í framhaldinu ákvað að hann að fara til baka til Nígeríu undir fölsku nafni til þess að forðast afskipti opinberra aðila.

Þar hefði fjölskylda hans neitað að taka við honum og hann því snúið sér að baráttu með pólitískum samtökum M.E.N.D., en helsti tilgangur þeirra samtaka sé að berjast gegn arðráni, spillingu og mannréttindabrotum yfirvalda og alþjóðlegra stórfyrirtækja á sviði olíuleitar gegn smærri samfélögum í Nígeríu. Eftir að í ljós kom að leki var frá samtökunum til yfirvalda hafi ekki brugðið á það ráð að flýja frá Nígeríu á nýjan leik en til þess að komast í burtu stal hann pening frá samtökunum.

Hann kom svo til Íslands vorið 2012 og óskaði eftir hæli hér á landi en Útlendingastofnun ákvað að umsókn hans um hæli yrði ekki tekin til meðferðar hér á landi og hann skyldi sendur til Ítalíu. Í málinu lá fyrir að Ítalía hafði samþykkt að taka við manninum á grundvelli Dyflinnarreglugerðarinnar.

Dyflinnarreglugerðin er samkomulag milli Schengenríkja og heimilar stjórnvöldum að senda flóttamann aftur til þess Schengenríkis sem hann kom fyrst til og Ísland og Ítalía eru bæði aðilar að Schengen.

Í dómi Hæstaréttar sagði meðal annars að líta yrði svo á að hælisumsókn mannsins á Ítalíu og umsókn hans um hæli hér á landi væru eitt og sama málið. Var talið ljóst að fyrir hendi hefðu verið raunhæf úrræði fyrir O að leita réttar síns við meðferð málsins á Ítalíu samkvæmt  mannréttindasáttmála Evrópu og að ekki hefði verið sýnt fram á að ítölsk yfirvöld myndu ekki veita manninum þá vernd sem áskilin væri í skuldbindingum þeirra á sviði mannréttinda.