Lögreglumaður ákærður fyrir að ráðast á fanga: „Gerði hluti sem voru ekki alveg nauðsynlegir“

Eftir á að hyggja sé ég að ég gerði hluti sem voru ekki alveg nauðsynlegir, sagði Sigurður Árni Reynisson, lögreglumaður sem ákærður er fyrir að hafa veist að fanga í fangaklefa á Hverfisgötu í maí í fyrra, við aðalmeðferð málsins í Héraðsdómi Reykjavíkur í morgun. Sigurður játar sök í málinu að hluta.

Atvikið átti sér stað þegar flytja átti fangann úr fangaklefa og þaðan í héraðsdóm þar sem krefjast átti gæsluvarðhalds yfir honum, en fanginn var grunaður um að hafa stungið annan mann kvöldinu áður. Fanginn var merktur sem hættulegur einstaklingur í lögreglukerfum en hann á að baki nokkurn sakaferil og hefur verið dæmdur fyrir árás á lögreglumann.

Tímapressan mikil

Sigurður sagðist hafa verið á bakvakt þegar hann fékk símtal frá samstarfsmanni um aðstoð vegna meintrar líkams- og hnífstunguárásar þennan dag. „Hann biður mig um að hjálpa sér sökum þess að hann er merktur sem mjög hættulegur maður,“ sagði Sigurður í vitnaleiðslum.

„Í yfirheyrslunni gengur allt vel. Hann [fanginn] verður æstur nokkrum sinnum og slær nokkrum sinnum í borðið en að öðru leyti gengur allt vel,“ útskýrði hann. Í framhaldinu hafi verið ákveðið að fara fram á gæsluvarðhald yfir manninum og að sökum tímaskorts hafi hann og félagi hans ákveðið að skipta verkum sín á milli; hann sjálfur hafi sótt fangann á meðan hinn lögreglumaðurinn sótti bílinn, en venjan er sú að tveir lögreglumenn sæki fanga í fangaklefa.

Penninn gerði útslagið

„Ég fer og næ í [fangann] og um leið og ég næ í hann segir hann: „þið ætlið að setja mig í gæsluvarðhald helvítin ykkar“. Ég fann það að ég var ekki rólegur með manninn í þessu ástandi.“

Hann sagði fangann hafa haldið áfram blótsyrðum en að þrátt fyrir það hafi hann gengið með honum að fangaborði til þess að afhenda manninum eigur hans, en þegar fanginn fékk ekki skó sína afhenta fleygði hann penna sem var á borðinu.

„Hann er blaðrandi og bölvandi lögreglunni og öllum sem starfa í fangamóttökunni. Svo stigmagnast lætin í honum og ég finn að ég verð ekki rór og er viðbúinn. Síðan þarna við fangamóttökuna fleygir hann einhverjum penna og lætur illum látum. Ég reyni að ná stjórn ástandinu og að ná pennanum upp til þess að hann geti kvittað fyrir eigum sínum,“ útskýrði Sigurður. „Hann er bara kallandi: Þið eruð öll helvítis fífl og fávitar og eitthvað þvíumlíkt. Þá kem ég honum í járn.“

Sigurður viðurkenndi flest allt það sem honum er gefið að sök í ákæru og lýsti atvikum með þessum hætti:

„Þegar ég tek í handlegginn á honum og ætlaði, minnir mig, að leiða hann burt þá rykkir hann í mig. Ég tek þá um hálsmálið á honum, set hann upp við vegginn og segi honum að haga sér eins og maður og sný hann niður í gólfið. Ég held honum þar að framanverðu og hristi hann. Við það fer höfuðið á honum í gólfið – sá ég eftir á. Stuttu seinna reisi ég hann aftur við og set hann upp við vegg og hann segist hafa vankast við það,“ sagði hann. Í framhaldinu hafi hann dregið fangann inn í lyftu og út í bíl. Sigurður neitaði því hins vegar að hafa skellt höfðinu vísvitandi í gólfið.

Mistök að fara einn

Einhverjir áverkar voru á fanganum en verjandi Sigurðar sagði erfitt að útiloka að þeir væru tilkomnir vegna slagsmálanna sem hann hafði verið í kvöldinu áður. Fanginn sagðist hins vegar fullviss um að lögreglumaðurinn bæri sök á þeim.

Aðspurður sagði Sigurður ljóst að hann hefði farið offorsi í starfi sínu. „Þegar ég lít til baka þá voru það mistök að fara einn til hans,“ sagði hann, og bætti við að líklega hafi hann brugðist svo við vegna sakaferils fangans. Hann tók fram að honum þætti þetta afar miður, bæði gagnvart fanganum og embætti lögreglunnar. Starfið sé honum afar mikilvægt, en Sigurður hefur starfað sem lögreglumaður í áratug – síðast í miðlægri rannsóknardeild lögreglu.

Stunginn og skorinn

Fanginn bar einnig vitni í málinu en hann sagðist lítið um atvikið að segja. Aðspurður hvort til greina kæmi að áverkar á líkama hans gætu verið tilkomnir  vegna slagsmálanna kvöldinu áður sagði hann það útilokað. Líkt og fyrr segir var hann grunaður um að hafa stungið annan mann, og var því í haldi lögreglu, en maðurinn neitaði alfarið sök og sagði að um hafi verið að ræða sjálfsvörn. Hann hafi sjálfur verið stunginn en að hnífurinn hafi verið bitlaus og því hafi hann aðeins hlotið rispur.

Verjandi Sigurðar setti hins vegar spurningarmerki við frásögn hans og las upp úr skýrslu sem tekin var af honum þetta kvöldið, þar sem fanginn sagðist hafa verið skorinn og stunginn í brjóstkassa og bak. Þá hafi annar maður lamið sig með barefli. Fanginn svaraði því til að þetta hafi verið „minniháttar“ slagsmál. ​