„Hvorki þú, lögfræðingur þinn, né vanhugsuð lög geta þaggað niður í okkur“

„Þú rændir okkur æskunni, þú rændir okkur frelsinu. Þetta eru okkar líf og okkar saga. Hvorki þú, lögfræðingur þinn, né vanhugsuð lög geta þaggað niður í okkur. Við eigum þessa sögu. Við eigum okkur sjálfar. Við erum frjálsar.“ Svona hljóma upphafsorðin í ræðu þeirra Önnu Katrínu Snorradóttur, Höllu Ólöfu Jónsdóttur, Glódísar Töru og Nínu Rúnar Bergsdóttur sem flutt var við mikið lófaklapp að aflokinni Druslugöngu.

Nína Rún Bergsdóttir var að vísu ekki viðstödd því hún var erlendis en hún tók þátt í að skrifa ræðuna.

Robert Downey hlaut uppreist æru í júní 

Konurnar hafa allar stigið fram og sagst hafa orðið fyrir kynferðisofbeldi af hendi sama mannsins. Málið fór hátt í sumar vegna þess að Hæstiréttur féllst á það í júní að svipting lögmannsréttinda kynferðisbrotamannsins Roberts Downey, sem áður hét Róbert Árni Hreiðarsson, yrði felld niður og því fær hann að halda réttindum sínum til að vera héraðsdómslögmaður.

Robert hafði áður verið dæmdur í Hæstarétti í þriggja ára fangelsi árið 2008 fyrir kynferðisbrot gegn fjórum unglingsstúlkum og hafði héraðsdómur áður einnig fallist á beiðni hans um að hann fengi lögmannsréttindin aftur. 

Láta ekki þagga niður í sér 

Á Austurvelli í dag skiptust konurnar á að lesa ræðu sem þær sömdu saman. Þær segjast vilja hafa hátt öðrum til varnaðar.

“Við ætlum okkur að yfirstíga þær hindranir sem þú settir í líf okkar og hluti af því er að koma í veg fyrir að að þú gerir nokkurri manneskju slíkt aftur. Við ætlum að halda áfram að öskra, æpa, stappa niður fótum og veifa höndum,“ segja konurnar. Þær segjast ekki geta sætt sig við hvernig staðið var að því að maðurinn fékk uppreist æru.

„Við getum engan veginn sætt okkur við það að þú hafir aldrei viðurkennt að hafa gert nokkuð rangt og starfir - með því viðhorfi - við að framfylgja lögum landsins,“ segja konurnar.

Segja manninn hafa rofið eðlilegt þroskaferli 

Konurnar lýsa fyrir þátttakendum Druslugöngunnar þeim skammtíma- og langtímaáhrifum sem hlutust af kynferðisofbeldinu sem þær urðu fyrir.

„Með úthugsuðum og lævísum hætti rændirðu okkur getunni til að treysta. Okkar æðsta takmark var að finna jafningja sem við gætum treyst fyrir líf okkar og limum. Þú vissir það og lékst þér að okkur eins og brúðumeistari sem veigraði sér ekki við að nota sín eigin börn sem tálmyndir og braust þar með á þeim líka. Þú fékkst okkur til að efast um hvað væri satt og rétt. Þú raufst eðlilegt þroskaferli okkar. Gjörðir þínar urðu til þess að við óttuðumst að eignast börn,“ segja konurnar. 

Beina spjótum sínum að stjórnvöldum

Í ræðunni beina konurnar orðum sínum valdhöfum og þeim sem sækjast eftir valdi: „Þið eigið að ganga í lið með okkur. Þið eigið að velja réttlæti og gott samfélag þar sem ofbeldi er ekki liðið.“ Þær segja auk þess að það sé ekki nóg að passa að lögin séu í lagi heldur sé brýnt að passað sé upp á að þau séu rétt framkvæmd.



Konurnar segja að það sé þeim ekki samboðið hvernig staðið var að málum: „Virðing okkar felst ekki í fjórum stöðluðum spurningum og undirskriftum fjögurra valinkunnra manna og þar af tveimur leynilegum. Við erum stærri, merkilegri og mikilvægari en það. Við erum framtíð þessa lands.“ 



„Höfum rosalega hátt!“ 

Konurnar gera það að lokaorðum sínum að brýna fyrir almenningi að gera það hluta að samfélagssáttmálanum að kynferðisofbeldi sé aldrei í lagi. „Höfum rosalega hátt!“ segja konurnar í kór að lokum.