Þrettándi maðurinn

Lítillæti, dugnaður og ísköld einbeiting strákanna okkar er aðdáunarverð, svona ætla ég líka að verða. Ég tók reyndar þátt í leiknum við Englendinga, mætti snemma, með snakk og bjór og sat límdur við Lazy-boyinn allan leikinn. Í stöðunni 2-1 þorði ég varla að hreyfa mig, þorði ekki á klósett og gætti þess að færa ekki neitt úr stað á borðinu sem gæti breytt feng shuinu. Ég tók sprett á klósettið í hálfleik og sendi þaðan góða strauma til Frakklands. Seinni hálfleikur tók enn meira á, allan hálfleikinn sat ég frosinn í stellingunni, því minnsta hreyfing gæti hreyft vængi fiðrildisins. Og viti menn þetta dugði, við unnum!!! Ég dansaði eins og trylltur kjúklingur um alla íbúð. Þetta er frábært, tilfinningin minnti á árin fyrir hrun þegar þjóðin sprangaði um heiminn með kassann úti.

Það þarf þó að þakka fleirum en strákunum og mér. Tólfan; blái herinn fór hamförum á leiknum, í logandi jökli, í dáleiðandi dregnum seimi ómaði, Áfram Ísland og frummanna takturinn sló hitt liðið út af laginu.

Barátta á VIP-svæðinu

Ég áttaði mig þó ekki á því fyrr en daginn eftir að hér voru enn stærri kraftar að verki. Þessar örlagaríku mínútur íslenskrar íþróttasögu fór nefnilega fram tryllingsleg barátta á VIP-svæði vallarins. Hér á eftir eru hápunktar þessarar dramatísku orrustu. Til að gæta sagnfræðilegrar nákvæmni eru öll ummæli höfð orðrétt eftir. Í upphafi leiks segir oddviti knattspyrnusambands Englands við herra Ólaf Ragnar Grímsson. „Eru ekki bara allir Íslendingar mættir hérna, er bara nokkur heima á Íslandi?“ Margur hefði haldið að þetta væru kurteislegar samræður eða jafnvel vinalegt spjall en forseti vor skynjaði á örskotstund að hér var verið að lítillækka land og þjóð. Og þegar við komumst yfir í leiknum hallaði hann sér að oddvitanum og mælti hin fleygu orð; „Þú hefðir kannski átt að spara þér brandarann hérna í upphafi.“

Þetta var söguleg stund sem hefur ekki fengið nægilega athygli. Ef ekki væri fyrir nokkur fjölmiðlaviðtöl sem Ólafur hefur af hógværð sinni veitt og þennan greinarstúf minn myndi enginn vita hver hlutur okkar félaganna í sigri íslenska landsliðsins var. Og áfram mun ríkja sá misskilningur að fegurð leiksins og samkennd þjóða eigi að ríkja yfir hnútukasti og þjóðernisrembingi. Viðtöl og greinaskrif okkar Ólafs munu eflaust ekki duga til að leiðrétta þetta og rétta okkar hlut. Ólafur og ég verðum því að ganga auðmjúkir frá leik undir merki Steins Steinarr; „Mitt stolt er að vera sonur þessarar þjóðar. En þjóðin er ekki líkt því eins stolt af mér.“

Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu.